στη νεα παλια πόλη

βαδίζω στην πόλη

εχει βροχή κι ομίχλη οπως τη θυμάμαι

μέσα μου κυκλοφορεί μια μουσική

εχω χαρά και περιέργεια

περνάω να δω τα μέρη που νομιζα πως ειχα λησμονήσει

με θυμούνται- με αγαπούν - με αγκαλιάζουν

με γενναιόδωρες αγκαλιές και φιλιά ζεστά

στα παγωμένα μαγουλά μου

πίνω καφέδες και σφηνακια calvados

στον Θερμαικό η Μπία βάζει τις πιο τζαζυ χριστουγεννιάτικες

εικόνες

να με ζαλίζουν

πίνουμε με τον Τασο χορεύοντας στα ασπρόμαυρα πλακάκια

σαν παιδιά ντυμένοι όλοι μας, στα μαύρα με χρωματιστα χαμόγελα

Angels in sin για πάντα κι όταν στο γύρισμα πέφτει το εβραικό ρεφρέν

απογειώνουμε τους έκπληκτους θαμώνες

συνεχίζω στην Καρόλου Ντήλ τσίκνες απο μπριζόλες και λουκάνικα και τα χάλκινα της Γουμένισας γιορτάζουν τα 15 χρόνια του Streto

αλλες αγκαλιές ,αλλα φιλιά 2 3 δάκυα απο την παγωνιά

η μουσική μας δυναμώνει τραγουδάμε δυνατα στο δρόμο

ειμαστε μαζι σα να μη πέρασε ο χρόνος

γιορτάζουμε με αισιοδοξία την επόμενη απελπισία μας

που έρχεται καταφτάνει στα πρόσωπα των αλλων φίλων

που ψελλίζουν τους φόβους τους

αλλά η μουσική ειναι δυνατή κι εμεις

δε θελουμε πια να ακούσουμε

γυρνάω να δω τους δακρυσμένους πίνακες του Σίμου στο De Facto

με τα χαρούμενα χρώματα

σα τη ζωή που ξεθωριάζει μεγαλώνοντας

και μόνο η μνήμη συντηρεί τα αισθήματα

κολάω με τον Ρεμπώ

τον αγοράζω να τον κοιτώ τη νεα χρονιά

καθε που θα ξυπνώ πιο αισθηματικός πιο γέρος

να θυμάμαι οτι ο χρόνος είναι σχετικός

δεν μπορει πια να μετριέται με τα χρόνια

αλλά με τα συναισθήματα που αφήνω να ζήσω

και μόνο τοτε δικαιούμαι να πώ οτι έζησα

όταν στα συναισθήματα μου αφεθώ κι ας καώ για πάντα.

Ο Κώστας μου αφιερώνει το Βαλιουμ στην Ηλιαχτίδα

ξέρει καλά με διαβάζει με μια ματιά

χειροκροτώ τις επιλογές απο μακρια

κοιτιόμαστε φευγαλέα

ξέρουμε καλά κι οι δυό

γιατί να μιλάμε?

Ο Πέτρος κι Αννα μου μιλούν

καπου μακρια συναντω το βλέμμα μιας παλιας μου αγάπης

το κρατω για λίγο

το πετώ μετά ελεύθερο

οτι αφήνεται να τελειώσει

ας μη υπάρχει παρά σαν ανάμνηση

give me some good

τραγουδάμε

φτάνει ο Αντρεας

μια μεγαλύτερη αγκαλιά για την τόση σιωπή

τρανταζεται κλεισμένος στον κόρφο μου

του ελειψα , το ξέρω.

Χαιδεύω τρυφερα το γόνατο του δεν ομιλώ ακούω

που μάθαμε να αγαπάμε με αυτόν τον τρόπο σκέφτομαι

στην μυστική πόλη να κυκλοφορούμε με τα alarm σβυστά

κι όμως να μας ανακαλύπτουν τα πιο λάθος άτομα

φαινόμενα προς χρήση

Νυχτώνει

οι προύχοντες στολίσανε την πόλη με την αισθητική του ξιπασμένου βλάχου

παγοδρόμια για μετανάστες και φαντάρους

δέντρακια και καραβια και λαμπιόνια κιτς σα την ψυχή τους

Φωνάζει ο Στεφανος απ τον Republic, τα λέει χύμα ο Γιώργος κι ο Ακης στην Parallaxi, ο Γιάννης απο τον 9,58 σα να μη τους ακούει κανείς.

Μια πόλη μεσα στην πόλη. Νεα και παλιά να κυκλοφορούνε παραλληλα απο σενα. Εξαρτάται τι θες να δεις. Το αλλο σαν ομφαλιο λώρο το κόβεις και το πετάς. Ρωτάω τη Μαρία και τον Χρήστο άραγε ανήκω εδώ? Με κοιτούν κι απερίφραστα συμφωνούν. Χρειάζομαι λίγη προσπάθεια ακόμη να με πείσουν. Μεχρι το τέλος του Ιανουαρίου. Χρειάζομαι τωρα να μετρήσω εναν εναν όσους με αγαπούν και μόνο τότε θα ξαναρχίσω να αγαπω κι εγω.

Ισως.

Η αγάπη είναι μια φρενοβλάβεια ανίατη κι εγω εχω τα αντισώματα. Ουτε εμβόλιο θα χρειαστω. Νυχτώνει κι αλλο. Γυρνάω στην πόλη . Την ξαναγαπώ. Προσπαθώ. Αργά τα μεσανύχτα στο Art House το party έχει ξεκινήσει. Τα πιο ωραια πρόσωπα, οι πιο γαμάτες μουσικές. Αυτο μου έλειψε το αυθεντικό αυτής της ξιπασμένης πόλης που κυκλοφορεί ερήμην των προύχοντων της. Μια δήθεν πόλη που δημιουργεί τις πιο αυθεντικές σχέσεις.

Παραδοξο.

Σε αγκαλιάζω μετα απο τρια χρόνια. Δεν αντέχεις να μη κλάψεις. Μοιάζουμε σα ζευγάρι που βρίσκεται μετα απο χωρισμό. Κι όμως ειμαστε απλά φίλοι. Φίλοι που τους έλειψε η σαχλαμάρα. Η σαχλαμάρα της αγριας απελισίας μας, που γεννηθήκαμε ετσι κι όχι αλλιώς.

Το φωτορυθμικό μας χρωματίζει σα τους τίτλους τέλους μια μελό παρωδίας που ήταν τα χρόνια της νεότητας μας.

Υπήρξαμε σκληροί γεμάτοι λάθη.

Υπήρξαμε καθαροί θιασώτες των επιλογών μας.

Μαθαμε πόσο πληρώνεται αυτό.

Τώρα αισθηματικοί ασπρομάληδες είμαστε ήρεμοι και μόνοι.

Κοιμαμαι σε ξένα σπίτια. Ξυπνάω σε οικείες αγκαλιές. Προσπαθω ακούγοντας τη μουσική των maps να εγκλιματιστώ.

Πηγαίνω νωρις το πρωι απο τον Πάκη στον Λωτό κι αγοραζω το cd που μου αλλαξε το μυαλό.

Είναι η μουσική της δικής μου ιδιωτικής πόλης. Θέλω να την μοιραστώ μαζί σας κι ας μην είμαι δήμαρχος ούτε νομάρχης. Θέλω να στείλω το τραγούδι μακριά. Ενα τραγούδι ομίχλης. Αισιοδοξία του αόρατου. Δεν ειναι όλα τα ξεκάθαρα σωστά. Πολλές φορές τα μπερδεμένα είαι τα μόνα που αξίζει να επιλέγεις.

Δεν καταλαβαίνει ο παραλήπτης. Δεν θέλει να καταλάβει. Κι όυτε ποτέ θα αφεθεί .

" Στη ζωή δεν κερδίζουν οι καλύτεροι , αλλα οι πιο βολικοί και συμφέροντες" μου λες και θυμώνω σαν έφηβος.

Μόνο βολικός δεν είμαι. Ασε που δεν συμφερω σε τίποτε τόσο άυλος τόσο μποέμ.

Ηρθα πίσω στην αγέρωχα παλιά νέα πόλη.

Βάλτε πιο δυνατα το Fog των Nosaj Thing κι οποιος καταλάβει καταλαβε.

Καλές γιορτές σε όλους

photo εργο του Σίμου

ανακούφιση

Ανθολογούν τα κείμενα μου σαν ποίηση
δεν ξέρουν πως μια ανάγκη
που τώρα πια εκλείπει
ήταν
όχι μονάχα λόγια
πόζες λογοτεχνικές
αλίμονο
ανάγκη ήταν
που πλέον δεν υπάρχει




κρατώ μόνο τον στεναγμό ανακούφισης
εκείνον τον κρυφό που έβγαλες
σαν είπα την απόφαση
εκείνον που εκανα πως δεν άκουσα
θα βάραινε ακόμη πιό πολυ
την ατμόσφαιρα


ούτε ένα "μείνε", ένα "όχι" βρε αδελφέ για τα προσχήματα
θα ήταν αλλωστε εκ του ασφαλούς

μα ακόμη κι όταν για λίγο κιότεψα
κι επέστρεψα
βάσει κανόνων με το ζύγι στο χέρι
ακριβοδίκαια να μοιραστείς,
για όσο, για τόσο
ποτέ δε ρώτησες πόσο πονάει
τα δάκρυα τα πέρασες βροχή
η μια διαδικαστική υγρασία
της στιγμής




κρατώ την ανακούφιση σου
ναι
καθώς βυθίζομαι σε ερμητική σιωπή
και συ πετάς
στους παιχνιδότοπους που ψευδεπίγραφα
ονομάζεις ζωή.


με τιμούν οι ανθολόγοι
"να μια αγάπη που γεννήθηκε
για να γίνει λογοτεχνία"
μέσα μου όμως θα 'θελα να γίνει
Ζωή
η Ζωή μας ...
μαζί...
κι ας μη μας ανθολογούσε κανείς
ανώνυμοι ευτυχισμένοι
στους αιώνες των αιώνων













photo : Installation by Charlie Le Mindu

τελευταίες μέρες

Σήμερα στο πατάρι του Ιανού όποιος τυχαία ανέβηκε έγινε μέρος μιας μαγικής ατμόσφαιρας, που από τη μια είχε τα σπάνια λόγια αγάπης για το αναμφισβήτητα καλύτερο cd του 2009 , το Alone του Lolek, απο τον Στάθη Δρογώση, τον Αντώνη Μποσκοίτη, τον ποιητή της πόλης Γιώργο Χρονά και τον πολύπειρο Μάκη Μηλάτο. Όμως δεν έγινε μόνο αυτό. Ο Lolek έκανε ένα μικρό live τραγουδώντας συγκλονιστικά μερικά από τα πιο μαύρα τραγούδια του μαζί με μερικά ελληνικά που ακόμη και οι άσχετοι από την εκδήλωση, σταμάτησαν τις συζητήσεις και παρακολουθούσαν άφωνοι τον νέο καλλιτέχνη. Ταυτόχρονα φίλοι αγαπημένοι κατέφθαναν ο Θάνος κι η Λουκία , η κορίτσι για αγκαλιά Χριστιάννα, η Ντόρα Μπακοπούλου, ο Βασίλης Γισδάκης που αυθόρμητα μετά τον lolek ανέβηκαν και μας γέμισαν Χατζηδάκι τα αυτιά και την ψυχή, νομίζω ότι αυτά δεν γίνονται συχνά, για να μη πω πως δεν γίνονται ποτέ. Απο όλη την παρουσίαση μου μεινε η αυθόρμητη αντίδραση του Γιώργη Χριστοδούλου που πήρε τη φυσαρμόνικά του και συνόδεψε τον Lolek σε ένα κομμάτι του. Οι λιγοστοί τυχεροί είμαι σίγουρος πως θα θυμούνται τη μέρα αυτή. Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω να την κλείσω στη μνήμη μου, σαν εκλεκτή και σπάνια ευτυχισμένη ανάμνηση, της Τέχνης που υπερνικά τα ΠΑΝΤΑ!!!

περισότερα στου bosko

μηδενικές ανοχές

...αυτή ήταν η πρώτη καλημέρα μου στην πόλη

κάθε μέρα, κυβερνήσεις αλλάξαν, πολιτικές διορθώθηκαν.

δάση κάηκαν, οι γείτονες έφευγαν διακοπές, αλλά η πρώτη εικόνα

η πρώτη καλημέρα ήταν αυτή η εικόνα.

Σε κοινωνίες μηδενικής ανοχής ως προς την περιουσία, αλλά πολύ ανοιχτές κι αδιάφορες στις ανθρώπινες ζωές, η αισθηματική ηλικία δεν έχει θέση

φεύγω λοιπόν, σε άλλες πόλεις πιο ευαίσθητες, πιο ανθρώπινες που το μέτρο δεν έχει ακόμη χαθεί.

Προς το παρόν, βόρεια κι αργότερο ίσως ακόμη πιο βόρεια, ακόμη πιο μακριά.

Επειδή δεν μπορώ. Επειδή αναγνωρίζω την ανικανότητά μου να το αλλάξω.

Ελπίζω στα παιδιά , στους νέους, που δεν είναι τόσο αισθηματικοί, να αντιδράσουν, να το αλλάξουν, να επαναφέρουν το μέτρο.

Ελπίζω αν και καθόλου πια δεν το πιστεύω.

"Απεκταστάθη η τάξις"

Πόσο χαίρομοαι που το "σύστημα" εξακολουθεί να λειτουργεί χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες των Αρχών για την πάταξη των ανατρεπτικών εκδηλώσεων

Χαίρομαι διπλά βλέποντας τους δρόμους της γειτονιάς και της πόλης μου, γεμάτους τάξη και αξιοπρέπεια. Καθαριότητα και πολιτισμό. Σεβασμό στον πολίτη και προστατευμένες απο τους περιθωριακούς τρομοκράτες.

Ευγε πάντα τέτοια και Happy New Fear γιορτάρες μέρες που είναι!

Εξάρχεια Πολιτιστικό σοκ

Θεατρικά Βραβεία Καρολος Κουν 2009

Πολλοί φίλοι και φίλες απο τη Θεσσαλονίκη και μερικοί νεότεροι απο την Αθήνα μοιραστηκαν σημερα τα βραβεία. Τουλάχιστον εδω σε σχέση με τα βραβεία του κοινωνικού περιοδικού δεν τίθεται θεμα ποιότητας. Ηταν οντως πολυ καλές και σιγουρα πρωτοποριακές δουλειές.

Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου στη Ρούλα Πατεράκη για την ατμοσφαιρική και καταλυτική σκηνοθεσία του έργου «Puerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη

έπαινο στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για τη σκηνοθεσία του στο έργο «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά

Βραβείο Κουν Ερμηνείας Ηθοποιού σε Ελληνικό Έργο στον Κώστα Καζανά για τη δημιουργική ερμηνεία του στην παράσταση του έργου «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου σε σκηνοθεσία Στέλιου Μάινα

έπαινο στον Γιάννη Τσορτέκη για την ερμηνεία του στο κείμενο του Δημήτρη Μαρωνίτη «Μαύρη Γαλήνη» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία του ίδιου

Βραβείο Κουν Δραματουργίας Ελληνικού Έργου στη συλλογική δραματουργική εργασία του Δημήτρη Μαυρίκιου, της Μάρας Βαρδάκα και του Δημήτρη Πολυχρονιάδη πάνω σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου με τίτλο «Το τερατώδες αριστούργημα», παραγωγής Φεστιβάλ Επιδαύρου, καταλήγοντας σε ένα κείμενο που ανέδειξε τη ζωή, το έργο, τις ιδέες και τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου και ποιητή Ρίτσου.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Μεγάλο Βραβείο Μουσικής στον σκηνογράφο Νίκο Πετρόπουλο για την συμβολή του στην παραγωγή της όπερας του Ζύλ Μασσνέ «Thais», καθώς και για τη συνολική και σταθερή ποιότητα της πολυετούς προσφοράς του στο χειμαζόμενο χώρο της Όπερας.»

Τιμητική Διάκριση σε Μουσικολογικό Σύγγραμμα στον μουσικολόγο Κώστα Καρδάμη για το βιβλίο του «Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος -Ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα» της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών (2008) , καθώς και για την συνολική θαυμαστή συμπύκνωση ευρύτατων πολυετών ερευνών περί το θέμα και την Επτανησιακή Μουσική εν γένει.»

έπαινο μουσικολογικού συγγράμματος στον επιβλητικό συλλογικό τόμο «Νίκος Σκαλκώτας», έκδοση του Μουσείου Μπενάκη σε επιμέλεια Χάρη Βρόντου, με την ευχή πολλών ακόμη παρόμοιων εκδοτικών εγχειρημάτων από τη δραστήρια ηγεσία του

Τιμητική Διάκριση σε Πολιτισμικό Οργανισμό που Δραστηριοποιείται στην Περιφέρεια: στο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Παξών για την εδραιωμένη πλέον και υψηλής ποιότητας δραστηριότητά του στον τομέα της σύγχρονης μουσικής και το εφαρμοσμένο παιδαγωγικό αποτέλεσμα της δράσης του.

Τιμητική Διάκριση σε Δισκογραφική Εργασία Ελληνικού Ενδιαφέροντος: στο δίσκο Ildebrando PIZZETTI: “Concerto dell Estate” του εκδοτικού οίκου NAXOS, για την επιλογή και Πρώτη Παγκόσμια ηχογράφηση από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και τον αρχιμουσικό της Μύρωνα Μιχαηλίδη έργων ελληνικής θεματικής του Ιταλού συνθέτη.

έπαινο δισκογραφικής εργασίας ελληνικού ενδιαφέροντος της τελευταίας πενταετίας στον δίσκο «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΦΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ», της εταιρείας ΙΡΙΔΑ με τους Νικολό Δημόπουλο - φλάουτο και Δημήτρη Δημόπουλο - πιάνο για τον ενδιαφέροντα εμπλουτισμό της δισκογραφίας με έργα Ελλήνων Συνθετών.

Τιμητική Διάκριση σε Νέο η Πρωτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη στην υψίφωνο Λένια Ζαφειροπούλου για τις δόκιμες ερμηνείες της σε άριες από όπερες και έντεχνες μελωδίες του γερμανικού ρεπερτορίου.

έπαινο νέου ή πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στην επίσης υψίφωνο Κασσάνδρα Δημοπούλου για την ερμηνεία της στον ρόλο της Κλεοπάτρας στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Χαίντελ παραγωγής Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης 2008.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ

Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου στον Κώστα Καζάκο για την ερμηνεία του στο έργο «Μαύρο Κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου στο θέατρο Τζένη Καρέζη σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη, και κατ’ εξοχήν για την συνολική προσφορά του στο ελληνικό θέατρο.

Τιμητική Διάκριση σε Θεατρολογικό Σύγγραμμα Η Επιτροπή, μετά από διεξοδική συζήτηση, απεφάσισε να μην απονείμει φέτος Βραβείο Θεατρολογικού συγγράμματος.

Βραβείο Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου στον Στάθη Λιβαθινό για τη δυναμική και ανανεωτική του ματιά στη σκηνοθεσία του έργου «Βασιλιάς Ληρ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Περαιτέρω, η Επιτροπή απονέμει έπαινο Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου στον Γιάννη Κακλέα για την σκηνοθεσία του έργου «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντερ Οστρόφσκι στο Εθνικό Θέατρο.

Τιμητική Διάκριση Νέου Θεατρικού Δημιουργού στην Κατερίνα Ευαγγελάτου για τη σκηνοθεσία της στα έργα «Λέσχη αυτοκτονίας» του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον στο Αμφι-Θέατρο και «Βόλφγκανγκ» του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Εθνικό Θέατρο, καθώς και για την ελπιδοφόρο παρουσία της στην θεατρική τέχνη.

έπαινο Νέου Θεατρικού Δημιουργού στον Σταύρο Γασπαράτο για τη μουσική του στο έργο «Μαύρη γαλήνη» του Δημήτρη Μαρωνίτη σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσορτέκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Βραβείο Αρχαίου Δράματος στον Θωμά Μοσχόπουλο για την ανανεωτική σκηνοθεσία του στο έργο «Άλκηστις» του Ευριπίδη στο Εθνικό Θέατρο.

ζωη η επιβίωση

...ειναι καλα οταν το ξερω

οτι με σκεφτεσαι

και μου το λες οτι σου λείπω

οταν δε με μπερδευεις

με αλλους το πρωι

οταν καταλαβαινεις τις δικες μου

ανομολογητες υπερβάσεις

οταν κανεις κι εσυ τις δικές σου

επειδη το θες εσυ κι οχι εγω

ειναι καλα οταν δε με υποτιμας

οταν δε κρυβεσαι

οταν δε φοβασαι, οταν μιλας

οταν επιλεγεις, οταν τολμας

οταν αλλαζεις καθημερινα σε κατι αλλο

και δινεις χωρο να σε ακολουθω

οταν ερχεσαι στη θεση μου

ειναι καλα

κι οταν οι δικες μου αξίες

αντικαθιστουν παλιες ξεπερασμένες δικες σου

,

ειναι καλα οταν με εκπλήσεις

οταν δημιουργεις οταν καλυτερευεις

ειναι καλα οταν δεν σκεφτεσαι πως να βολευτεις

αλλα το πρωτόγνωρο θες να κατακτήσεις

ειναι καλα οταν μεγαλώνεις χωρις να πνίγεις την παιδικη σου αθωότητα

οταν εχεις διαθεση να ανακαλύψεις

κι οχι να προσαρμόσεις

ειναι καλα οταν προχωρας

με ανασφάλεια

κι οχι οταν απολαμβανεις

νεκρα προγαμιαια συμβόλαια

απο καιρο ακυρωμενα

τοτε ειναι καλα

να ξερω πως θαθελες να ζεις

κι οχι να επιβιώνεις

και να ξερεις την τεραστια διαφορα

των λέξεων μεταξυ τους

τιποτε απο τα παραπανω δεν ισχυει ομως

σαν εξωτικο φρουτο

με τρως

σα γραφικη φιγουρα με κοιτας

σα παραδοξο της φυσης με αντιμετωπίζεις

αρνιεσαι να με πλησιασεις

φοβασαι να αποκαλυφθεις

αγωνιζεσαι να με παγωσεις

και για δες

τα καταφερνεις

τα καταφερνεις μα χαρα

κι αυτο ειναι

το δικο σου "καλα" στην ιστορία

(Τέλος, ειναι καλα όταν ακους "τα κεριά" του lolek απο το podcast και δε μενεις στα πίσω σβηστά, αλλα κοιτάς τα αναμμένα κεριά της αυριανής ζωής σου)

Αθηνα 6.12.2009

Πανεπιστημίου 15.10


Πανεπιστημίου 15.20

15.30 το ελικόπτερο της γειτονιάς σας εύχεται χρόνια πολλά...

14.30 που πήγε η ελληνική σημαία , στην αστυνομουκρατήμενη Αθηνα?

14.50 Ακαδημίας

14.55 Ιπποκρατους

14.45 Σόλωνος

16.15 Ζωοδόχου Πηγής

Μη περιμένετε από μένα φωτογραφίες με πλήθη και κόσμο και πρόσωπα, αυτά σε άλλα "δημοκρατικά" η¨"ενημερωτικά" blogs απλά καταγράφω την κατάσταση μιας προαναγγελθείσας (από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας κι όλας, )καταλύσεως της τάξης (sic)

Χαίρομαι που το σύνολο των καταστημάτων στα Εξάρχεια παρέμεινε ανοιχτό, οι διαδηλωτές ήταν κάθε ηλικίας, είδα γιαγιάδες με εγγόνια στη πλατεία Ναβαρίνου (το πρώην parking) .

Η εικόνα με τα σκουπίδια στην πλατεία Συντάγματος ήταν απλά τριτοκοσμική και η αποκομιδή των σκουπιδιών από την Ζωοδόχου Πηγής και την Σόλωνος στις 15.00 μμ μεσούσης της διαδήλωσης αν όχι αστόχαστη τουλάχιστον κωμικά προκλητική.

Αυτή τη στιγμή στα Εξάρχεια άκουσα 2-3 κρότους μάλλον εκφοβιστικούς Κατά τα άλλα όλα ήσυχα.

Μου έκανε πολυ θετική εντύπωση που είδα πολλούς και πολλές φίλους και φίλες bloggers με τις φωτογραφικές τους μηχανές και τις κάμερες στην πορεία. Ενιωσα οτι ανήκω σε μια κοινωνία ελεύθερων πολιτών.

Σκέφτομαι πόσο μικροαστό σε κάνει η ψευδαίσθηση του κατανωτισμού, μέσα από τις τεχνητές υλικές ανάγκες που προωθούνται κυρίως από την TV, ώστε αντι να θεωρείς δικαίωμα και δημοκρατική υποχρέωση την εκδήλωση της διαφωνίας σου στο καταρρέον σύστημα, αντίθετα να κλείνεσαι σπίτι σου και να φοβάσαι για την περιουσία σου, το δανεικό από τις τράπεζες αυτοκίνητό σου και τον μηδεπόποτε ουσιαστικά αυξημένο μισθουλάκο σου.

Ο Καβάφης της Οδού Πανός

Ετούτη την πρώτη Παρασκευή του Δεκεμβρίου ,στην ποίηση κατέληξα μετά από περιπλάνηση στις αγοραίες εποχές της πόλης, στην Οδό Πανός και το τόσο συναρπαστικό αφιέρωμα, -μέρες αφθονίας, γιορτών, απληστίας και παραπλανημένων αισθημάτων - στον ποιητή της αιώνιας ελληνικότητας τον Κ.Π.Καβάφη.

Κι ήταν μια σοφή επιλογή αυτή γιατί κατάφερα να ταξιδέψω σε απάτητες γωνιές της σκέψης και της επιθυμίας για ανάταση, μέσα από τα τρυφερά κείμενα των συνεργατών

Αυτό όμως που κυριολεκτικά με απογείωσε ,είναι το μουσικό κομμάτι που ακούτε, το σκοτεινό μελαγχολικό και βαθιά σπαραχτικό "Τα Κεριά", μελοποιημένο απο τον Lolek και μεταφρασμένο στα Αγγλικά απο τους E.Keeley & P.Sherrard .

Έτσι η νύχτα κύλησε με το ελικόπτερο πάνω μου να μη σταματά τις περιπολίες και το αυτοβιογραφικό κείμενο του Μένη Κουμανταρέα και των άλλων συνεργατών να με επαναφέρουν στο γνώριμο κόσμο μου. Έναν κόσμο γνήσιο κι όχι κατασκευασμένο από απατηλές επιθυμίες και άσκοπα ξοδέματα σε φορείς που με ανικανότητα διαχειρίζονται τα συναισθήματα των άλλων , δίνοντας ημερομηνίες λήξης λες κι είναι προϊόντα από λαϊκές αγορές.

Μια ανάσα ανάμεσα στις ορισμένες αποστάσεις των απωλειών της μέρας. Μια απελπισμένη όαση μέσα στη χαζομάρα των χρωμάτων και των δώρων και των ευχών και των ζητιανεμένων από τα πριν εκπλήξεων . Μια ουσιαστική απόδοση του πιο σκληρού ποιήματος αυτή την τόσο άσχημη Παρασκευή μου που νιώθω πως μολυνθηκα από τον πιο επικίνδυνο ιό της φτήνιας που κυκλοφορεί αυτή η απόδοση του ποιήματος λειτούργησε σα σωτήριο αντιβιοτικό ...

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σα μια σειρά κεράκια αναμένα

-χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω·

με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δε θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

(Το τεύχος κυκλοφορεί με δώρο το Cd όπου εκτός όλων των άλλων περιλαμβάνει και απαγγελίες των ποιημάτων του Κ.Π.Καβάφη απο τον Γιώργο Χρονά, Καριοφυλλιά Καραμπέτη και Ντίνο Χριστιαννόπουλο. )

σχετικό post διαβάστε στου bosko

Δελτιο αναχωρήσεων

ερχεται η στιγμή που τα λόγια πετούν

οι πράξεις βαραίνουν

τα σώματα απο μόνα τους αντιδρούν

οι πλάτες γυρίζουν

οι αγκαλιές ενοχλούν

τοτε είναι η ωρα

της αναχωρησης

ετσι απλά

χωρίς δράματα

κανενας δεν φταιει

είναι ο χρόνος κι η διάθεση που ατονουν

ωραια

ισως να μένει ενας πόνος

κι η κλειστή πόρτα

πιά

αλλά μεσα στο παιχνίδι είναι κι αυτό

αρα μαλλον αντέχεται

τι λές?

εξημέρωσέ με

"-Γυρεύω φίλους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;

-Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς..»

-Δημιουργώ δεσμούς;

-Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγόρι ολόιδιο με τα αλλά εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι .Και ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μόνο μια αλεπού ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ' εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα ο μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο..

-Αρχίζω να καταλαβαίνω ,είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι, νομίζω πως με εξημέρωσε…

-Σε παρακαλώ.. εξημέρωσε με.

-Το θέλω μα δεν έχω χρόνο. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πράγματα να γνωρίσω.

-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ’ αγοράζουν όλα από τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλούν φίλους , οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις έναν φίλο, εξημέρωσε με.

-Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι εσύ δεν θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά.. Θα ήταν καλύτερα να ερχόσουν την ίδια ώρα πάντα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα στις τέσσερις τ’ απόγευμα, από τις τρεις θ΄ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ΄ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της…

-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό : μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν.

(με αφορμή του εξαιρετικό post της roadartist)

ενα χρόνο πριν ακριβώς

σε θυμούμαι ακόμη

σημερα πιο πολυ

δε θελω

τιποτε αλλο

να πω

κρυωνω

κι η βροχή θα ειναι η παρεα μου

σε λιγο που θα βγω για να παω

εκει

σε κεινη τη γωνια της Αμαλίας

ενα

αντιο

να σου πω

...

...στο παγκακι

...έτσι όπως στο σινεμά

με ηρεμία να λέγονται τα πιο σκληρά

και μετά να ξημερώνει Δεκέμβρης

η μνήμη να πυρπολείται απουσίες.

Δεν έχω άλλο κείμενο

τα μαζεύω όπως όπως

ο ρόλος μου τελείωσε

το μήνυμα ελήφθη

over

"Broken heart" καλεί "Tomorrow" over

η συνδεση ανενεργή

περιμένω...

καλό μήνα σε όλους

Άλλο ρατσισμός κι άλλο η οικονομική αναρχία που συμβαίνει σε ΟΛΟ το κέντρο της Αθήνας από τους απολύτως ανεξέλεγκτους "μετανάστες". Mια χυδαία μπίζνα που υποστηρίζεται τελικά από όλους μας. Δε μπορώ να φανταστώ ότι η πλατεία στο Μοναστηράκι και όλη η Ερμού έχει μετατραπεί σε ανοιχτή εκδήλωση αντιρατσιστικού ήθους από τους Αθηναίους. Η δεξιά πλευρά της Πανεπιστημίου από το Οφθαλμιατρείο έως την Εθνική Βιβλιοθήκη είναι απλά αδιάβατη από τους ...μικροπωλητές. Παρακαλώ τους υπευθύνους να φωτίζουν αντί των κτηρίων , τα εμπορεύματα των ανασφάλιστων εμπόρων. Στην Ερμού ευτυχώς φωτίζονται από τα φώτα των εμπορικών καταστημάτων. Πάλι η ιδιωτική πρωτοβουλία στην πρωτοπορία του αντιρατσιστικού κύματος. Ναι από τα εμπορικά καταστήματα που πληρώνουν , υπαλλήλους τους ασφαλίζουν, πληρώνουν το ΤΕΒΕ τους, τα δημοτικά Τέλη, την αποχέτευση τη ΔΕΗ , τον ΟΤΕ , ελέγχονται και φορολογούνται για να μπορούν να συμμετέχουν στην ερημοποίηση και του δικού τους δρόμου σε λίγους μήνες.
Με το πρόσχημα της ευαισθησίας και του αντιρατσισμού, καλύπτουμε κυκλώματα ανεξέλεγκτα, κυκλώματα που πρωτίστως εκμεταλλεύονται ανίσχυρους μετανάστες και δευτερευόντως τορπιλίζουν τα θεμέλια ενός ήδη τραβεστί κοινωνικού και οικονομικού ιστού.
Ευαισθησία είναι να απαιτούμε καθημερινά να έχουμε το σεβασμό που δείχνουμε κι όταν δεν τον δείχνουμε εμείς, να σιωπούμε μέχρι την επόμενη πυρκαγιά…

Πάντα αντιπαθούσα τα Χριστούγεννα, κάθε λαμπιόνι είναι και μια ιστορία μοναξιάς, όταν μια κυριακάτικη απογευματινή βόλτα στο κέντρο με εκανε να νοιώσω ασφυξία τότε συνειδητοποίησα πόσο εχει ξεφύγει η κατάσταση. Αυτό που συμβαίνει στο κέντρο εχει ξεφύγει από την συναισθηματική γραφικότητα. Είναι επικίνδυνο, παράνομο, και κυρίως χυδαίο.

(στη photo η προσοψη της Σχολής Καλων Τεχνών στην Πειραιώς. )

ξανάνοιξε το Πιλ Πουλ !!!

Ήταν ζήτημα χρόνου να ανοίξει

το πιο όμορφο εστιατόριο της πόλης

κι αυτή τη φορά μας περίμεναν απανωτές εκπλήξεις

Γνήσια γκουρμέ πιάτα με φαντασία κι εξαιρετική γεύση
άψογο σέρβις έμπειρος σομελιέ
τίποτε δήθεν και προσποιητό
και τιμές επιτέλους λογικές

Δοκιμάστε άφοβα τις ψητές ντομάτες , τη παντζαροσαλάτα και το λαβράκι φιλέτο
πιείτε το μοχιτο χωρίς αλκοόλ με σιρόπι πιπερόριζας, εδώ το λένε virgin mojito

Για όλα αυτά υπεύθυνος ο σούπερ ταλαντούχος σεφ Αθηναγόρας Κωστάκος, γνωστός και μη εξαιρετέος από άλλα στέκια καλοφαγάδων, κεφάτος , τολμηρός , έμπειρος και μόνο 27 χρόνων.

τ 'αγόρια του μαγαζιού με τα κατοικίδια

Η pop γερνάει σκορπώντας άλλοθι νεότητας

όταν όλα στέκουν γερασμένα και δυσκίνητα

στις φωτογραφίες της επόμενης μέρας

και τα ιδρωμένα t-shirts πετιούνται σαν εραστές μιάς χρήσης

προσπαθούσα να σε διαβάσω

κλειστό βιβλίο παρέμεινες κι εκεί

κάτω από τα φώτα της σκηνής

μόνο για μια στιγμή φωτίστικες

την ώρα που μάζευες τα ασημένια αστέρια

του τέλους

μόνο για μια στιγμή

κι εσβησες ξανά

σα να φοβήθηκες

το φως σου μη με κάψει

να ξερες πως το σκοτάδι σου είναι

που με πυρπολεί

και με εκτοξεύει

στις εσχατιές του κόσμου

το σκοτάδι σου

που τόσο περίτεχνα νομίζεις

πως καλύπτεις...

...αυτη η μαγεία που εκπέμπεται

στην απόσταση ανάμεσα στα σώματα μας

την ώρα που κινούνται φυγόκεντρα

προσπαθώντας το όνειρο που ζούμε

να τον κάνουν μια αχρείαστη πραγματικότητα

την ώρα που τα αγόρια στη σκηνή παίζουν

το τραγούδι μας...

παραθαλάσσια

τελειώνει ο Νοέμβρης

γεμίζουν τα ημερολόγια της απραξίας

παραμένω στη θάλασσα

κοιτάζω

τι παράξενο στη δισκοθήκη μου

δεν έχω τραγούδια χαράς

είχα ξεχάσει τον ήχο της ευτυχίας

μαθαίνω πάλι από την αρχή

να ακούω

μια δύναμη αισιοδοξίας

στριμώνεται στο εσωτερικό μου

διεκδικεί νέες δραστηριότητες

γεμίζει αφόρτιστες μπαταρίες ονείρων

επιστρέφω στη δράση

τελικά όλα ήταν θέμα χλωροφύλλης

έδωσα αναπνοές , πήρα ήλιο

δημιούργησα συνθήκες επιβίωσης

ανάπτυξη μου λένε πως λέγεται

κάθε που αρχίζει

κάτι τελειώνει

κάτι παλιό και δύσκολο φθίνει

ώσπου να εξαφανιστεί

στη μνήμη

συνέχεια μου λένε πως λέγεται

καλή βδομάδα το λέω εγώ

στη μέση της πόλης

η πόλη έχει τη μουσική της

έχει αυτή τη φωνή της francoiz στ' αυτιά μου

όταν την περιτριγυρίζω

είσοδος έξοδος παραμονή αναχώρηση

μπλε φώτα και πράσινα μάτια

εξομολογήσεις στα cafe

χέρια αποχαιρετισμού

φιλιά τυχαίων συναντήσεων

ανάμεσα σε ταινίες

με εξιστορήσεις άλλων ζωών

βρίσκω το χρόνο να ζω τη δική μου ζωή

τα βράδια βλέπω τα πιο splatter όνειρα

ξυπνώ σε νεκροτομεία

αναγνωρίζοντας πτώματα προσφιλών

κάθε βράδυ

σκοτώνω δυο με τρεις

αν συνεχίσει θα αφανίσω

όλους όσους αγαπώ

η δική μου ταινία είναι ο θάνατος των άλλων

το πρωί τρώω σοκολάτες

και τα νύχια μου

τα βράδια πίνω north γαλάζια με πάγο

στα μπαρ με καλωσορίζουν με τοla vie devant soi της francoiz

πόσο προβλέψιμος είμαι

δεν αποτελώ έκπληξη γι κανένα πια

ένας γραφικός μποέμ

που τό 'σκασε από τη βιβλιοθήκη του

και απαιτεί να ενταχθεί

σήμερα προβλέπω να διακτινιστώ

στο πάρτι των ημερών ανεξαρτησίας

στον ιδιωτικό γαλαξία των δακρύων μου

επιστρέφω στη σιωπή

τροπαιούχος μυροβλύτης ασκητής

(ηθελες να δεις το σπίτι μου, ήθελες να μπεις στη ζωή μου

απέφυγα να ομολογήσω ότι δεν εχω σπίτι όπως και ζωή )

Οταν τελειώνουν οι ταινίες, η ζωή συνεχίζεται ...

the residents

the residents prive

the residents bar

πεσαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες

το Ολύμπιον απ΄εξω

πλατεία Αριστοτέλους με ασετιλίνη

ο καταΛευκος Πύργος σε photoshop

De Facto

De Facto οι Your Hand in mine

υπάρχει μια μυστική - οχι και τόσο- πόλη μέσα στην πόλη

που λειτουργεί θεραπευτικά στις τηλεορασόπληκτες ορδές των δήθεν

κι αυτό είναι που σώζει από τον αφανισμό τη Θεσσαλονίκη τελικά...

17 Νοεμβρη 2003

σήμερα θα ήσουν 29
σα σήμερα σε έχασα πριν χρόνια
αποβραδίς στη συναυλία τό'νιωθα
πως η μνήμη θα μου παιζε σκληρό παιχνίδι
ήταν που θα μουν μόνος μου
και θ' άκουγα την μελωδία του "μαζί"
χωρίς εσένα
με τόλμη και φόβο πήγα
κι όταν άρχισε η μπάντα να το παίζει
τα δάκρυα μου κρύψανε το σήμερα
και πέταξα στο χτες

ποτέ δε μίλησα για σένα πουθενά
το πιο κρυμμένο μυστικό απώλειας μου έγινες
και τώρα μια μέρα σημαδιακή για τους πολλούς
μια μέρα γενεθλίων και γιορτής για άλλους
διαπιστώνω πόσο μια μέρα ασβέστου πένθους είναι αυτή
γιατί
πολλά τα χρόνια που άντεξα χωρίς εσένα
πολλά τα χρόνια που μάταια να σε σβήσω προσπάθησα

σήμερα θα πάω ... εκεί με ένα κερί
μονάχος
να σου τα πω από κοντά
τι κρίμα που τα μάρμαρα δεν ζεσταίνονται
με μια αγκαλιά
ανάπηρος να παραμένω εδώ
σα να μη τρέχει τίποτε

ανίκανος να μοιραστώ

σε λάθος θερμοκήπια να διατηρώ
ψεύτικες θερμοκρασίες αγάπης

στη Θεσσαλονίκη

στην παραλία μετά από καιρό

τουρίστας πιο πολύ

παρά κάτοικος

περπατώ

με μαύρα γυαλιά

να αποφύγω να σε συναντήσω

κι από την άλλη ξέρω πως κυκλοφορείς

ελεύθερη, τριγύρω μου

κάποιες στιγμές νιώθω την ανάσα σου

δε γυρίζω

κρύβομαι σε αγκαλιές που ανήκουν σε άλλους

αλλά πρόσκαιρα τις ενθουσιάζω

και χάνομαι σε μια κατασκευή παραμυθιού

χωρίς καμιά προοπτική

σύντομα θα επιστρέψουν

στις αγκαλιές τους πάλι

ανίκανες να διαχειριστούν την αλήθεια

που τους προσφέρω

από το φτωχικό μου πια υστέρημα σε αγάπη

εξ αιτίας σου

(ο Φατιχ Ακιν στο πάρτυ έναρξης)

αργά στα πάρτυ απομακρύνομαι , βλέπω τους διάσημους

από μακριά, ξέρω πως δεν ανήκω από καιρό εδώ

είμαι πολύ έξω από το ψεύτικο παρόν τους

πιο ψεύτικος εγώ από αυτούς, πιο μόνος, δεν έχω καλύτερη απόδειξη

από τα δώρα στη γιορτή μου, δώρα που μου δείχνουν

τι με περιβάλει, μια πραγματικότητα του πρακτικού

εμένα τον αθεράπευτα ονειροπόλο

με προσγειώνουν, με αναταράξεις

με εξαφανίζουν, με διεκπεραιώνουν

και δέχομαι στην απελπισία της δίνης να μου αρκούν

(η Anne Bederke)

πόσο φοβάμαι αυτά τα σκληρά μάτια

οποιουδήποτε πια με προσεγγίζει

πόσο φοβάμαι να πω όχι

δεν μου αρκεί αυτό

θέλω τα πάντα

μόνο έτσι θα ανθίσω

σταμάτα να περιορίζεις τα όρια

σταμάτα να φοβάσαι

σταμάτα να γοητεύεσαι από τις ανακαλύψεις

κι απλά αγάπα με

γιατί μόνο έτσι θα με κάνεις τεράστιο

μόνο έτσι θα κατακτήσουμε τον κόσμο

αντι για απάντηση ούτε καν δακρύζεις

(ο Αλεξ Μπουσδούκος)

πέφτω στις ταινίες .βλέπω πολλές, πιο πολλές από όσες αντέχω

από τις 8 που είδα το τριήμερο, κρατώ μια την ¨"Ντάμα Κουπα"

η μόνη που με άγγιξε στη φάση που περνάω. Ο κόσμος στην αίθουσα λίγος

σα να ζει η πόλη ερήμην του φεστιβάλ και το φεστιβάλ ερήμην της πόλης

πόσο ίδιο με την αισθηματική μου ζωή, ανίκανος να πείσω οποιονδήποτε

να ζω ερήμην της ζωής αυτών που επιθυμώ να είναι η ίδια μου η ζωή

ανίκανος να πείσω για την συνέπεια των αισθημάτων μου

Ανάπηρος να τρέφομαι από τα περισσεύματα πανούργων πρωταγωνιστών που εγκλωβίζουν "τον ανθό" μέ λόγια, σε σχέσεις ασφυξίας. σε σχέσεις τελειωμένες . κι όμως ...

πιο μόνος από ποτέ, συνεχίζω, αντέχω, μια βδομάδα στη Θεσσαλονίκη, ίσως και περισσότερο, ίσως για πάντα...

(photos by Costas Potakidis )

Θεατρικά Βραβεία 2009 οι υποψηφιότητες

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

O βιοπαλαιστής στη στέγη

Το κλουβί με τις τρελές

Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Μήδεια

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Εχθροί εξ αίματος

Οκτώ γυναίκες

Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Rottweiler

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

Σπύρος Ευαγγελάτος - Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Πέτρος Ζούλιας - Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Πέτρος Ζούλιας - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος - Σφαγείο

Νίκος Καραθάνος - Οκτώ γυναίκες

Νικαίτη Κοντούρη - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Λάκης Λαζόπουλος - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Δημήτρης Παπαϊωάνου - Μήδεια

Ελένη Σκότη - Rottweiler

Σταμάτης Φασουλής - Το κλουβί με τις τρελές

ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

Κώστας Κάππας - Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Θύμιος Καρακατσάνης - Ο θάνατος του εμποράκου

Λάκης Λαζόπουλος - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Δημήτρης Λάλος - Ροτβάιλερ

Λαέρτης Μαλκότσης - Εχθροί εξ αίματος

Γιάννης Μπέζος - Το κλουβί με τις τρελές

Γιάννης Ράμος - Rottweiler

Σταμάτης Φασουλής - Το κλουβί με τις τρελές

Γιάννης Φέρτης - Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Πέτρος Φιλιππίδης - Ο μπακαλόγατος ή Της κακομοίρας

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

Μπέττυ Αρβανίτη - Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Μαρίνα Ασλάνογλου - Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Άννα Κοκκίνου - Λα Πουπέ

Έρση Μαλικένζου - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Νένα Μεντή - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ρένη Πιττακή - Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Χρύσα Ρώπα -Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Πέγκυ Τρικαλιώτη - Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Ναταλία Τσαλίκη - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Σοφία Φιλιππίδου - Aπόψε τρώμε στης Ιοκάστης

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

Αρκάς- Εχθροί εξ αίματος

Άκης Δήμου - Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Λένα Κιτσοπούλου - Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

Λάκης Λαζόπουλος - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Μ. Ρέππας - Θ. Παπαθανασίου - Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΙ

Νίκος Αλεξίου - Μήδεια

Γιώργος Γαβαλάς - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Γιώργος Γαβαλάς - Το κλουβί με τις τρελές

Μανώλης Παντελιδάκης - Το ημερολόγιο ενός απατεώνα

Έλλη Παπαγεωργακοπούλου - Οκτώ γυναίκες

Γιώργος Πάτσας - Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Γιώργος Πάτσας - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Άνια Ράμπες - Ο κλήρος του μεσημεριού

Μαργαρίτα Χατζηιωάννου - Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Μαργαρίτα Χατζηιωάννου - Σφαγείο

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΙ

Αναστασία Αρσένη - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ντέννη Βαχλιώτη - Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Ντέννη Βαχλιώτη - Το κλουβί με τις τρελές

Χριστίνα Μαθέα - Λα Πουπέ

Ελένη Μανωλοπούλου - Το ημερολόγιο ενός απατεώνα

Έλλη Παπαγεωργακοπούλου - Οκτώ γυναίκες

Θ. Παπαστεργίου - Δ. Παπαϊωάννου- Μήδεια

Γιώργος Πάτσας - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Άνια Ράμπες - Ο κλήρος του μεσημεριού

Μαγιού Τρικεριώτη - Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ

ΣΥΝΘΕΤΕΣ

Θεόδωρος Αμπαζής - Η επίσκεψη της γηραιάς κύριας

Γιάννης Αναστασόπουλος- Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Στέλλα Γαδέλη- Λα Πουπέ

Σταύρος Γασπαράτος - Σφαγείο

Σταμάτης Κραουνάκης - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Σταμάτης Κραουνάκης - Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Κώστας Μαγγίνας - Ένας ήρωας - Το καμάρι της Δύσης

Νίκος Πλάτανος - Ρομπέρτο Τσούκο

Μάριος Στρόφαλης -Οι δανειστές

Μάριος Στρόφαλης- Rottweiler

ΦΩΤΙΣΤΕΣ

Αλέκος Αναστασίου - Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Αλέκος Γιάνναρος - Μήδεια

Βασίλης Κλωτσοτήρας - Rottweiler

Μελίνα Μάσχα- Απόψε τρώμε στης ΙοκάστηςΑ

νδρέας Μπέλλης -Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Σάκης Μπιρμπίλης- Εχθροί εξ αίματος

Ελευθερία Ντεκώ - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Λευτέρης Παυλόπουλος - Ο κλήρος του μεσημεριού

Λευτέρης Παυλόπουλος - Το κλουβί με τις τρελές

Λευτέρης Παυλόπουλος - Οκτώ γυναίκες

Κε κίτρινο οι επιλογές μου, αν και ξέρω απο τώρα ,ότι σχεδον στο σύνολο, αλλοι θα είναι φέτος οι τελικοί νικητές. Κάποιοι άνθρωποι του θεατρου μας εχουν απίστευτη ανάγκη την δικαίωση προφανώς. σε βάρος των νεων σχημάτων και των πειραματικών προσπαθειών η οι κριτικοί μας δεν διαθέτουν την κατάλληλη πειθώ και μεταδοτικότητα να διακρίνουν ποιές προσπάθειες πάνε μπροστά το θέατρο και ποιές απλά γίνονται για τα φράγκα...

τοξική αγάπη

ξημερώματα εξακολουθώ να παίζω αυτό το παιχνίδι της κανονικότητας που ορίσαμε, με ψυχραιμία. έρχεσαι κάθεσαι δίπλα μου μυρίζοντας σουβλάκια που μόλις έφαγες, μου χαμογελάς συνωμοτικά και στήνεσαι στο φωτογράφο σε λίγο αρχίζει η τελετή, κάτι νεκρό πλανιέται στην ατμόσφαιρα, βγαίνω να καπνίσω , έρχεσαι μαζί μου , καπνίζεις κι εσύ ο τρόπος που με κοιτάς στα μάτια, μου είναι από καιρό, προβλέψιμος, δε με ταράζει πια με σώζουν φίλοι από τα παλιά , σα σαλιγκάρια μετά τη βροχή που εμφανίζονται έχω αφήσει ένα αναπάντητο mail, που 'χει μια ωραία λέξη μέσα. θέλω να σου μιλήσω για την αγάπη σου, πόσο "τοξική" τελικά είναι, αλλά προτιμώ να συνεχίσω να κάνω τον αδιάφορο. σε βλέπω πως θες να με παρασύρεις σχηματίζεις προστατευτικό κλοιό γύρω μου, κι όμως σε νιώθω σα πετρελαιοκηλίδα στη θάλασσα που περιέχω. δεν φοβάμαι πια, μα να, είναι που θεραπεύομαι απο την τοξική σου αγάπη και δεν εχω ανάγκη τα χάπια-συναισθηματα σου, πάνω μου. ισως να νιώθω ακόμη και ενόχληση , μα εχω περιθώρια γι αυτό δεν αντιδρώ. ακόμη τα συμπτώματα υπάρχουν άλλα με χαμηλότερα συστατικά, τηλεφωνώ στην άμεση δράση του καιρού, αλλά το τηλέφωνο ειναι ανενεργό κι έτσι προτιμώ να το ζήσω το αποψινό κι όπου με βγάλει. και τώρα ξημερώματα σχεδόν, στέλνω λάθος σινιάλα από το λιμάνι, σε πλοία που χάσανε το δρόμο , αλλά έχουν εμπορεύματα πολύτιμα, μόνο που δεν το ξέρουν κι ίσως δε θέλουν να το μάθουν κι όλας, μα σίγουρα δεν είναι τοξικά και σίγουρα μπορώ , αν το αποφασίσω να μπαρκάρω μαζί τους , στα πιο ακανόνιστα δρομολόγια. ξημερώματα κι ολο και λιγότερα τοξικά απόβλητα αισθάνομαι μέσα μου, σα να τα απέβαλα ξαφνικά, σα να με ηρέμησε αυτή η λέξη του mail. πετάω το αποτσίγαρο στη θάλασσα, παραδόξως δε παίρνει φωτιά, σημάδι πως η πιο απρόβλεπτη εκδοχή υπάρχει μόνο στην κανονική ζωή.

photo by Manos Lambrakis (λιμάνι Ελευσίνα)

απουσιολόγιο

Νότης Περγιάλης

Στράτος Στασινός

...αγάπησα τη χώρα μου μέσα από αυτούς

κατάλαβα την αξία του λιτού

έμαθα να αναγνωρίζω την ουσία

κι ας προφασίζομαι με ελαφρότητα

αποδοχή του σημερινού μπάχαλου

μεγάλοι σπάνιοι εκλεκτοί

από σήμερα

μαζί με τους υπόλοιπους μύθους μου

κατοικούν εντός μου

στη μνήμη μου

κι αυτοί...

φοβούμαι αυτό το γέμισμα

σιγά σιγά του σκληρού μου δίσκου

μήπως με μαλακώνει επικίνδυνα

σε συμπεριφορές και πόζες άπρεπες

φτηνές των καιροσκόπων

γιατί κατέχοντας τη γνώση

έχω την υποχρέωση να ταυτιστώ

με τις αξίες

κι όχι να τις χρησιμοποιώ

ως άλλοθι

των πιο ταπεινών κι ιδιοτελών μου συμφερόντων

τη μνήμη σκληρή

να διατηρώ

αιώνια

τη μνήμη τους αιώνια

εντός μου

Als die Mauer fiel (όταν έπεσε το τείχος)

ήμουν 20 χρόνια νεότερος

είχα μια σχέση 6 ετών

ήμουν εκτός των χωρικών υδάτων της ενημέρωσης

ζούσα μόνος περιμένοντας να έρθει το weekend κι εσύ μαζί του

εφερνες μουσικές ταινίες και μικρα χαζά δωράκια

ήμουν ευτυχισμένος

αισιόδοξος

άντεχα μια ολόκληρη βδομάδα χωρίς συμπτώματα αποστέρησης

εκείνη τη χρονιά χιόνισε

το μοιραίο Σαββατοκύριακο

όλοι οι δρόμοι κλειστοί

δεν άντεξα κι ήρθα με τα πόδια

μια μέρα περπάτημα στα χιόνια

για να σε δω

και μόλις συναντηθήκαμε

σου έβαλα τις φωνές

20 χρόνια μετά

δεν έχει αλλάξει ο τρόπος που αγαπώ

μόνο τα χρόνια με βάρυναν

ο παρορμητισμός εφηβικός παραμένει

και τον πληρώνω τοις μετρητοίς

πάντα.

(photos by Regina Schmeken)

"Το Υστατο Σήμερα" στο θέατρο της οδου Κυκλάδων

Το ύστατο σήμερα του Χάουαρντ Μπάρκερ

Σκηνοθεσία : Λευτέρης Βογιατζής

Μετάφραση : Τζένη Μαστοράκη

Σκηνικά & Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική -Ηχητική ατμόσφαιρα : Σταύρος Γασπαράτος - Θοδωρής Αμπατζής

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Σπύρος Αλιδάκης & Αγάπη Κουστένη

Παίζουν :Λευτέρης Βογιατζής Δημήτρης Ημελλος

Με αφορμή ένα περιστατικό που μας έρχεται από τον Πλούταρχο, την ανακοίνωση της πανωλεθρίας στη Σικελία του Αθηναϊκού στόλου, ο συγγραφέας αποφασίζει να μας κάνει κοινωνούς της σύγχρονης πανωλεθρίας που βιώνουμε ανομολόγητα σήμερα, ορίζοντας τα περιθώρια της δράσης, στο χώρο ενός κουρείου κατά τη διάρκεια ενός κουρέματος.

Τα δυο πρόσωπα είναι ο κομιστής των ειδήσεων κι ο αποδέκτης τους . Έξω και πέρα από τις γνωστές συμβάσεις ,το κείμενο σύντομα απογειώνεται σε ένα καταιγιστικό μανιφέστο της εσωτερικής γνώσης που νομοτελιακά εμπεριέχουμε και της απελπισίας μας, μπροστά στην καταστροφή, με προβοκατόρικες κορυφώσεις , κάθε ιδιωτικής ομολογίας σε δημόσια αποδοχή της ήττας, μια ενοχοποίηση των βολεμένων μας Εγώ, φτάνοντας τον θεατή στα όρια της προσωπικής του αντοχής για την μη κατασταλαγμένη ειλικρίνεια του, κατασπαράζοντάς τον για την σιωπή του, που σαν τρίτο πρόσωπο πρωταγωνιστεί στην παράσταση, άλλοτε γελώντας, πιο συχνά κλείνοντας τα μάτια, προτιμώντας να κοιμηθεί, σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος, μάταια όμως γιατί οι λέξεις κι ο ρυθμός δεν του αφήνουν περιθώρια να διαφύγει , με αποτέλεσμα, βίαια, σχεδόν σαδιστικά κι ανέτοιμος απο την καθημερινότητά του να αφυπνίζεται αδέξια ,σχεδόν με αφέλεια παιδική κι ανώριμη,να αναλογίζεται με οδύνη, αυτόματα ,πόσο υπεύθυνος είναι ο ίδιος προσωπικά για την καταστροφή που διαπράττεται παντού.Μια παράσταση χειρουργικής στρατηγικής , που φεύγει από την κατασκευή της, γίνεται αυτόνομο και πολυπρισματικό πεδίο βολής ενοχών, κατά παντός υπευθύνου , μιά επαναστατική κίνηση γνώσης.

Ενός κουρείου που καταστέφεται από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του, ενός πατέρα που ο ίδιος στέλνει στο 'λατομείο του θανάτου' το παιδί του, ενός διανοούμενου που γνωρίζει, αλλά δεν μιλά τελικά ποτέ ο ίδιος μεταθέτοντας την ευθύνη στα υπονοούμενα του, μιας πόλης που καταρρέει ζώντας σε μια σχηματική κανονικότητα, ενός πολιτισμού που σβήνει αφήνοντας πίσω του στα χρόνια του ύστατου σήμερα, το τίποτε της εύκολης πληροφορίας του κακού, του φτηνού και χυδαίου και το πιο τραγικό μηδέν των υπάρξεων που την απαρτίζουμε. Ενα σπαρακτικό τραγικό στάσιμο, ανάμεσα στα ερείπια μας. Τα δικά μας ερείπια. Τα ερείπια του κόσμου μας που ξέρουμε αλλα ποτέ δε τολμάμε να δούμε κατάματα, αιωνίως ανώριμοι να πλησιάζουμε στο τέλος χωρίς ελαφρυντικά.

Αγωνίστηκα να βρω ένα ψεγάδι. Δεν τα κατάφερα. Μάζεψα όπως όπως τα συντρίμμια μου και κατηφόρισα την Κεφαλληνίας, με την υπόσχεση ότι θα ξαναδώ αυτή την παράσταση το συντομότερο.

Εξαιρετικά φροντισμένος ο χώρος του θεάτρου ανακαινίστηκε πάνω στην αρχική αρχιτεκτονική επιμέλεια του αλησμόνητου Κυριάκου Κρόκου έγινε πιο φιλόξενος και ο σκηνικός διάκοσμος υπονομευτικά σε παρασύρει για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει από το φουαγιέ.

Το πρόγραμμα όπως πάντα χρήσιμο και εξαιρετικής ενημέρωσης κι αισθητικής, καλό είναι να το εφοδιαστείτε πριν δείτε την παράσταση.

Το να σημειώσω για τις υποκριτικές δυνατότητες του Δ. Ημελλου το θεωρώ περιττό, αυτό που αξίζει να σημειώθεί είναι η συμμετοχή του πολυτάλαντου Σταύρου Γασπαράτου, ενός μουσικού με μέλλον.

(photos by Costas Ordolis)

υπάρχει θέμα

η απόσταση είναι το θέμα

το άλλο θέμα είναι η ασφάλεια

υπάρχει κάτι ακόμη

το σπάνιο αίσθημα του μαζί

στο ξεκίνημά του

η σιωπή είναι το θέμα

το άλλο θέμα είναι η ήδη υπάρχουσα ζωή

υπάρχει κάτι ακόμη

η διάθεση και το μπέρδεμα

στο ξεκαθάρισμά του

υπάρχεις εσύ εντός μου

κι εγώ παρατηρητής του έξω κόσμου σου

κι η ανησυχία του αύριο

υπάρχει θέμα λοιπόν

για ξεκαθάρισμα

υπήρξα ερήμην σου

και δε το θέλω πιά αυτό

πόσο ... "μαζί" υπάρχει

ωστε το δυο να γίνει ένα

με τους λιγότερους κραδασμούς

αναρωτιέμαι

(photo by Lefteris Koulonis)

Πάντα η ομίχλη προυπάρχει ενος φωτεινού ήλιου

Το σύνολο σχεδόν της φετινής ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής σε ενα αυθάδικο μαραθώνιο στον κινηματογράφο ΕΛΛΗ με 5e . Κάτι κινείται στο σινεμά. Ελπίζω και σε άλλα αντίστοιχα το ίδιο επιθετικά γεγονότα και στις άλλες τέχνες...

μακρυά (κι όμως είναι η μέσα μας φωνή )

...μέρες ποίησης, είναι μέρες μνήμης κι ένα από τα καλύτερα ποιήματα είναι αυτό που στο επόμενο τεύχος της Οδού Πανός ,αυτού του εργοτάξιου εξαιρετικών αισθημάτων ,που εκδίδει ο ποιητής της πόλης Γιώργος Χρονάς , θα υπάρχει μελοποιημένο, στο cd που επιμελείται ο Αντώνης Μποσκοιτης από τον Μιχάλη Τρανουδάκη κι ερμηνευμένο απο τον Παντελή Θεοχαρίδη. Η Ελλη Λαμπέτη δίνει τον τόνο στην απαγγελία. Μα η μουσική του κου Τρανουδάκη με το στιβαρό λυγμό του έγχορδου και τη θλίψη του πιάνου,δίνει αυτό το επιπλέον της αίσθησης, μιας μνήμης παλιού καλοκαιριού που μένει ακόμη αν και ξέθωρη από τα χρόνια...

Μαθαίνω ότι κι άλλοι εκλεκτοί θα συμμετέχουν σε τούτο το Καβαφικό συλλεκτικό cd μου περιμένω με πραγματική λαχτάρα.

Πόσο ανάγκη έχουμε την ποίηση σε τούτους τους μεταβατικούς καιρούς. Μοναδική παρηγορία στην αγριότητα των εγω που συνωστίζονται για μιά κατασκευασμένη θέση στό γκρεμό, αντί να αναζητούν τα σωστά, μα δύσβατα μονοπάτια της επιλεκτικής γνώσης για την ουσιαστική ανάβαση του μέσα μας, που πνίγεται καθημερινά με υπαιτιότητα μας εγκληματική...

Athens poetry slam

Νέοι θεσμοί στην πόλη. Στο κατάμεστο Food Company ξεκίνησε χθες αυτό το ποιητικό slam, με πρώτο νικητή και με διαφορά τον Σίμο Τσακίρη, ηθοποιό, ζωγράφο, χορευτή και ποιητή αξιόλογο και με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ. Ήταν μια χαλαρή βραδιά στα Εξάρχεια με πολλούς γείτονες και φίλους, ωραίο κρασί από την αεικίνητη Barbara, πάνω σε μια ιδέα που

ξεκίνησε εδώ και 25 χρόνια στο Σικάγο και έχει εξαπλωθεί με επιτυχία παντού. Οι δημιουργοί πρέπει να απαγγείλουν μέσα σε 3 λεπτά το κείμενο τους και να πείσουν την επιτροπή και το κοινό για την χρησιμότητα, την αναγκαιότητα και την αστεία πλευρά της ποίησης τους.

Η εκδήλωση συνεχίζεται σήμερα στις 8μμ στο Dasein αύριο στο Floral των Εξαρχείων.

Σε κάθε βραδιά προκρίνονται οι 2 πρώτοι. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα Είτε αγαπάτε την ποίηση , είτε το καλό κρασί, είτε είστε περίεργα ποιητικά μυαλά κλεισμένα σε μιά ρεαλιστική τσιμεντούπολη.

Ηταν μεγάλη εκπληξη για μένα που μετα απο καιρό συναντήθηκα με φίλους bloggers αγαπημένους, που γνώρισα την Λενιώ -η καλύτερη μουσικός της Ευρώπης- που διαπρέπει στην Βιέννη, τον Κωνσταντίνο, που φίλησα την πάντα ενεργή Τζένη Μαστοράκη, τον Αχιλλέα , τον Νίκο και τον κο Σιώτη κι έφυγα κρατώντας στα χέρια μου ενα ακριβό δώρο με τα ποιήματα του πιο μυστικά αγαπημένου μου ποιητή, που κατάφερε και ξετρύπωσε ειδικά για μένα η Μαριάννα , η εκδοση ειναι ανύπαρκτη στην εγχώρια αγορά, κανοντάς με..κομμάτια.

r.i.p. Alda Merini (1931-2009)

l'ultima grande voce della Poesia italiana

Σε περιμένω κάθε μέρα

Σβήνω κάθε φορά και λίγο λίγο

Κι έχω το πρόσωπό σου ξεχάσει

.

Με ρωτούν αν η δική μου απελπισία

Ισούται με την δική σου απουσία

Κι όμως, είναι κάτι τι περισσότερο:

Είναι μια χειρονομία θανάτου ασάλευτου

Που δεν ξέρω να σου προσφέρω.

(Ντάμα Μπαστούνι – Αλντα Μερίνι)

ενα τραγούδι για το τέλος...

...έξω βρέχει είναι η πιο σωστή στιγμή για αφιερώσεις, κανονικά θα έπρεπε να μου κάνεις δώρο το cd , κανονικά θα έπρεπε να ήσουν εσύ εδώ, κανονικά θα έπρεπε να ζούσαμε γελώντας, προτίμησες τη κανονική ζωή που σου έλειψε, τους κανονικούς φίλους, τις κανονικές σχέσεις. συμφώνησα. αυτό σημαίνει ότι η πίεση ήταν μεγάλη, το ενδιαφέρον μικρό και η διάθεση εξατμισμένη...

Καλό μήνα λοιπόν.

δεν αλλάζω, δε σου μοιάζω ...

Στρίβω στη γωνιά με μισό τσιγάρο

φίλους μου παλιούς τρακάρω

Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω

θέλω να πω, δεν αλλάζω

Κρύβομαι βαθιά στο βαρύ παλτό μου

μέσα στο κλειστό εαυτό μου

Είμαι πιό παλιά απ' όσο σχεδιάζω

θέλω να πω, δεν αλλάζω.

Αυτό είμαι, ό,τι κι αν κάνω

όσο αλλάζω χρόνο χάνω

είμαι αυτό, για τόσο φτάνω

Μπαίνω σ' ένα μπαρ το συνηθισμένο

μια ζωή το ίδιο παραγγέλνω

Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω

θέλω να πω, δε σου μοιάζω

(στίχοι:Γεράσιμος Ευαγγελάτος μουσική:Θέμης Καραμουρατίδης)

(μετά από ένα τηλεφώνημά σου τα χαράματα απρόσμενο, μου ήρθε η εικόνα, παράλληλα στην πόλη να κυκλοφορούμε ,τα φαντάσματα μας να αναζητούμε και να πίνουμε. καταγραφεις τον έρωτα σου καθημερινά, με τσακίζεις όταν σε σκέφτομαι να κλαις σιωπηλά, πάνω από ένα βουβό τηλέφωνο για μέρες, είσαι ο αδελφός που δεν είχα ποτέ, είσαι η σωστή νότα του ξεκούρδιστου πιάνου της ζωής μου, μου μιλάς για τον έρωτα σου με τα πιο απλά λόγια κι αυτό τον κάνει τεράστιο. σκέφτομαι ότι τα ξημερώματα που εμείς καιγόμαστε, αλλοι κοιμούνται , φέρνουν στα ίσια τη ζωή τους , την ώρα που εμείς εξολοθρεύουμε τη λογική, αλλοι ξεκουράζονται και γελώντας ομολογούμε την φιλία μας, μέσα από τις απουσίες αυτών που αγαπάμε αλλα ειναι σε διαφορα φάσης, απο επιλογή η εντροπία . κλείνουμε τη γραμμη μετά απο ώρα, έχω ξεχάσει τελικά τι είπαμε πραγματικά και τι κατα βαθος θέλαμε να ομολογήσουμε, ξέρω πως είσαι εκεί , δεν ξέρω ακριβώς που μπορεί να είμαι εγώ μετά απο αυτό κι εσύ καλά που 'χεις και τη γάτα, εγώ..)

ψυχωσις 4.48 και last chance party

Ψύχωσις 4.48 της Σαρα Κεην στο θέατρο Σημείο

Σκηνοθεσία: Ν. Διαμαντής.

Ερμηνεύουν: Ν. Κυριάκου και Αυγουστίνος Ρεμούνδος.

Μετάφραση: Αθ. Παραπονιάρη.

Σκηνικά: Ν. Νατσούλης.

Το αγωνιώδες κείμενο-διαθήκη της Bρετανίδας αυτόχειρα εγκαλεί επί σκηνής τη βιαιότητα της σκέψης κι ακροβατεί ανάμεσα στη σχιζοφρένεια και την ακραία ποιητικότητα, προσδοκώντας μια νέου τύπου κάθαρση,

Δυο σώματα που σπαράσσονται Μια σχέση που ιδρώνει από ανεκτικότητα Η Αλήθεια που μπορεί να εξοντώσει. Δυο σπουδαίες ερμηνείες. Ένας κόμπος στο στομάχι μετά. Μια εβδομάδα που πνίγεται στη μοναξιά. Πρέπει να βγω έστω με δανεικά λεφτά και να χορέψω…

...ένας dj ποιητής που ψάχνει πίσω από λούπες το συναίσθημα είναι το βάλσαμο της ερημιάς τις Παρασκευές της ...προτίμησης εξ αποστάσεως. Ο Δημήτρης Παπασπυρόπουλος με βεβαιώνει ότι η πορεία μου στη μουσική έχει μια εκλεκτική συγγένεια με τις δικές του επιλογές, με απογειώνει και με συντρίβει από επιλογή σε επιλογή, αλλά το σημερινό last chance party στο κατά τα άλλα παρακμιακό BUZZ ήταν το κατάλληλο βάλσαμο για την διαφαινόμενη θλίψη που με είχε τυλίξει μετά την παράσταση

Επιστρέφω άφραγκος από τα ξίδια, αλλά όχι μεθυσμένος, με τα πόδια στο σπίτι, η άσχημη πόλη μου φαίνεται σχεδόν κοσμοπολίτικη, νιώθω πως βρίσκομαι σε μια πολυπολιτισμική γειτονιά του κόσμου και έχει και για μένα μια γωνιά αυτή η πόλη που με κάνει να θέλω να συνεχίζω να ζώ.

Σιγοτραγουδώ ένα τραγούδι που θα θελα να είχα ακούσει με παρέα, κι επειδή οι αισθηματικές ηλικίες ξέρουν να μοιράζονται με το δικό τους τρόπο τα μυστικά τους είναι αυτό που ακούγεται από δίπλα...

" Υστατο Σήμερα "στο θέατρο της οδου Κυκλάδων

The Dying of Today του Howard Barker

μετάφραση ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

σκηνοθεσία ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

σκηνικά & κοστούμια ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ

μουσική ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΜΠΑΤΖΗΣ & ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΑΣΠΑΡΑΤΟΣ

φωτισμοι ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

βοηθοι σκηνοθέτη ΑΓΑΠΗ ΚΟΥΣΤΕΝΗ & ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΙΝΤΑΚΗΣ
παιζουν ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΗΜΕΛΛΟΣ

έναρξη Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009

Κάποιος άγνωστος μπαίνει σ’ ένα κουρείο στο λιμάνι του Πειραιά και ενημερώνει τον δύστυχο κουρέα για την πανωλεθρία του αθηναϊκού στόλου στην Σικελία.Είναι ο πρώτος που φέρνει την είδηση για την καταστροφή. Το περιστατικό αφηγείται ο Πλούταρχος. Η περιγραφή της καταστροφής γίνεται από τον Θουκυδίδη. Είναι το τέλος της αθηναϊκής δημοκρατίας, το τέλος ενός πολιτισμού…

Το έργο
Ένας άγνωστος πελάτης, εμφανίζεται σ’ ένα μπαρμπέρικο κάπου, σε κάποιο λιμάνι. Ο πελάτης αυτοσυστήνεται ως κομιστής κακών ειδήσεων, μιλάει για επερχόμενη καταστροφή και προκαλεί τον αποσβολωμένο κουρέα να φανταστεί το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί.. . Κι απρόσμενα -;-ο κουρέας θα εκστομίσει άντ’ αυτού τα φοβερά νέα, θα μιλήσει για εθνική καταστροφή, στην οποία-θα- έχει χάσει και τον γιο του.
Η καταστροφή που θα έρθει θα καταστρέψει τη ζωή του, μα και μαζί τη ζωή του σατανικού ( κομιστή των κακών ειδήσεων) επισκέπτη. Στο τέλος θα μοιραστούν μίαν εφιαλτική οικειότητα.
Στον καταιγισμό της βαρβαρότητας που ο κόσμος ζει πια καθημερινά , πώς βιώνεται και τι θέση έχει η ατομική συμφορά ;
Στο Ύστατο σήμερα ο κουρέας κερδίζει την οδυνηρή γνώση του επερχόμενου κατακλυσμού, την ίδια στιγμή που φίλοι και γείτονες τριγυρνούν ανέμελοι, μη γνωρίζοντας το παραμικρό. Το έργο διερευνά τον αντίκτυπο αυτής της οδυνηρής «υπεροχής» και τις επιλογές που καλείται να κάνει ο κάτοχος της γνώσης.
Έργο ρηξικέλευθο, ρηξικέλευθου συγγραφέα, το Ύστατο σήμερα, είναι ένα πολυπρισματικό διαμάντι, που διερευνά με τολμηρό ποιητικό οίστρο, έναν κόσμο που καταρρέει..



«Το θέατρο της καταστροφής» δεν είναι μία ακόμα θεωρία για το θέατρο. Αποτελεί τον πυρήνα της τραγωδίας στην εποχή μας, «τραγωδία δίχως κάθαρση» θα πει ο Μπάρκερ. Ξεκινάει από την πεποίθηση ότι η τέχνη δεν αποτελεί καταναλώσιμο αγαθό. Στόχος της τέχνης είναι να ερεθίσει, να διεγείρει τη συνείδηση, «όπως ο κόκκος της άμμου το έντερο του όστρακου.» Εδώ το κοινό καλείται να απελευθερωθεί από την ανάγκη της καθοδήγησης και χειραγώγησής του από τις απόψεις του συγγραφέα – ποιος άλλωστε μπορεί να ενδιαφέρεται γι αυτές ;- ν’ ανακαλύψει την ατομικότητά του και να αφήσει ελεύθερη την φαντασία του.




Ο Χάουαρντ Μπάρκερ γεννήθηκε το 1946 στο Dalwich. Είναι ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης - εκτός από το Θέατρο , γράφει ποίηση, ζωγραφίζει, σκηνογραφεί και σκηνοθετεί- κυρίως τα έργα του.
Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έχει ένα δικό του θίασο, τον, The Wrestling School (Σχολή ελευθέρας πάλης) που ανεβάζει μόνο δικά του έργα.
Είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος, ανικανοποίητος , μαχητικός, εριστικός, ρηξικέλευθος- το ίδιο και το θέατρό του.
Στην πατρίδα του, την Βρετανία, η εξουσία τον ανέχεται με δυσκολία, η κριτική είναι διχασμένη, το κοινό συχνά δυσανασχετεί, μα όλοι συμφωνούν ότι είναι ένας μεγάλος ποιητής του θεάτρου. Για τους συμπατριώτες του είναι ένας θρύλος, οι ηθοποιοί τον αγαπούν ιδιαίτερα γιατί το έργο του αποτελεί ερεθιστική πρόκληση γι την τέχνη τους. Τα έργα του ανεβαίνουν όλο και συχνότερα στο εξωτερικό, όπου παραστάσεις, αφιερώματα και συνέδρια συνομολογούν, θεωρώντας τον κορυφαίο δραματουργό της εποχής μας.
Ο Χάουαρντ Μπάρκερ δεν μιλάει για την προσωπική του ζωή.
Πιστεύει ακράδαντα πως «το να ξεθάβουμε τις πολιτικές ή τις ψυχολογικές καταβολές ενός καλλιτέχνη δεν μας χρησιμεύει σε τίποτα,» Η τέχνη του θεάτρου αλλά και ο θεατρικός συγγραφέας, οφείλουν να κλείνουν την πόρτα στην γενικευμένη τάση της «προσβασιμότητας» των πάντων στα πάντα, και στα παντός είδους “ριάλιτι», που εκφράζουν την σύγχρονη «μαζική» κοινωνία.

Σινεμά αντίδοτο στη μοναξιά

Το καλύτερο αντίδοτο είναι το σινεμά
η αίθουσα
κι εσύ μόνος ανάμεσα σε κόσμο
ζευγάρια και παρέες
σε μια σιωπηλή συνωμοσία επικοινωνίας
με τις εικόνες και τις ιστορίες
και τους διπλανούς σου
σε αίθουσες του κέντρου
μέρες φθινοπώρου
με επιλογές που αξίζουν να βγεις από το καβούκι σου

Προτείνω ανεπιφύλακτα για διαφορετικούς λόγους
5 ταινίες που μέχρι στιγμής άξιζαν τα λεφτά τους

Das weisse Band

Antichrist

Los Abrazos rotos

Κυνόδοντας

Moon

(πατώντας στον τίτλο μπορείτε να διαβάσετε σχετικές πληροφορίες)

Βασίλης Κοντόπουλος: "Επιτύμβιο Μάικλ Τζάκσον (1958-2009)

μια ακόμη βιογραφία? όχι ακριβώς γιατί ο Βασίλης Κοντόπουλος επιλέγει να κάνει μια πολύ πολύ προσωπική αναφορά σε ένα σύμβολο της εποχής μας, μέσα από μνήμες και πληροφορίες που αφορούν όχι μόνο τον Τζάκσον, αλλά και τον ίδιο. Κι όσα κι αν είναι παιδί της ροκ, δεν παύει σα πολίτης του κόσμου να παραδέχεται την επίδραση ενός παγκόσμιου ποπ ειδώλου στη ζωή του και στην οπτική που τον επηρέασε να γίνει αυτό που είναι.

Καθόλου τυχαία λοιπόν αυτή η ιδιότυπη και απίστευτα κατατοπιστική βιογραφία αποποιείται του όρου και έχει σα τίτλο το ελληνικότατο ΕΠΙΤΎΜΒΙΟ, το βιβλίο μοιάζει σα τις αρχαίες χοές που συνόδευαν τα νεκρά σώματα, για να εξευμενίσουν πνεύματα έτοιμα για σκύλευση και εκμετάλλευση Το βιβλίο είναι μια καταγραφή της ανιδιοτελούς αγάπης του συγγραφέα για το αγόρι που μεγάλωσε μαζί. Τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί Είναι μια τιμή για τον συνομήλικο από έναν που εξακολουθεί να ζει, ξέροντας τι είναι απώλεια, κι ωριμότητα. Ξέροντας τι είναι να αγαπάς τη μουσική. Επιλέγοντας τη μουσική ως βάλσαμο και τη γραφή σα ξόδι.

η νυχτα που ηταν πριν την μερα

dans l'obscurité,

vos mains sont votre vision ...

όχι δεν είμαι εδώ

αν και θα θελα

πιο εύκολα τότε

θα ταξινομούσα

αυτό που μου ζητάς

δεν θα απαιτούσα

δεν θα ζητιάνευα

αντανακλαστικές απαντήσεις

επιβεβαίωσης

τώρα

ούτε τα χέρια μπορούν

να βοηθήσουν

και το σκοτάδι

παρα τις προσπάθειες

μένει αχαρτογράφητο

τα μάτια έχουν πάψει από καιρό

να κοιτάζουν

δε βοηθά καθόλου η φλυαρία μου

τίποτε δε βοηθά

σταμάτησα να δημιουργώ

σταματώ και να μιλώ

σε λίγο θα σταματώ να αγγίζω

θα γίνω αυτό που θες

πόσο καλό είναι τώρα αυτό

αντί απαντήσεως μου λές

όταν χαμογελώ

μοιάζω επικίνδυνος

τελικά τίποτε δε βοηθά

υπάρχει αυτή η σελίδα που μόλις γύρισα

υπάρχει κι η δική σου σελίδα που μόλις έγραψα

υπάρχει κι η λίμνη που δεν είμαι εκεί

κι όμως εγώ δες το, πνίγομαι

οχι λοιπόν δεν είμαι εδώ

παραμένω αχρείαστος

πιο ελεύθερος και καθαρός

όσο ποτέ πριν

κι αυτό το βρίσκω χρήσιμο

για σήμερα

κι ίσως το μόνο εφικτό

σα στόχο από δω και πέρα

αλλα τα κατάφερες να μην είμαι εδώ.

το αυτονόητο που ξέχασα

έπρεπε να με ξυπνήσεις έτσι όπως μου έμαθες

να μου έχεις έτοιμο τον καφέ

να μου κρατήσεις το χέρι 1 δευτερόλεπτο πιο πολύ στο σινεμά

να χαμογελάσεις με το αστείο μου

να χορέψεις με το γκρούβυ τραγούδι που πάλιωσε

να με παρασύρεις στο οροπέδιο της Ασκληπιού

να μη με ρωτήσεις τίποτε

να μου καθαρίσεις το σπίτι

να με κάνεις να νιώσω την έλλειψή σου με την παρουσία σου

για να νιώσω τις κρυμμένες τύψεις μου

για τα αυτονόητα που ξέχασα

κι είσαι εσύ..

κι εγω σα γέρικα σκυλιά στον ήλιο

κι εξω να βρέχει ασταμάτητα...

Utolso Idok του Αρον Μάτιασου (Ουγγαρία 2009)

Aσφαλώς μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που οι «όψιμοι σινεφίλ της εγχώριας πρωτοπορίας», απαξίωσαν όχι μόνο με την κριτική τους αλλά ακόμη και με την απλή συμμετοχή τους στην μοναδική προβολή της σήμερα στο Ιντεάλ . 25 άτομα σε μια πόλη 5.οοο.οοο που αγαπούν το καινούργιο το άγνωστο το σινεφίλ δεν είναι θλιβερό, είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.

Την αναφέρω για τρεις λόγους ο πρώτος είναι ο σχεδιασμός του σεναρίου, ο δεύτερος είναι οι πραγματικά χαρισματικά ολόφρεσκοι πρωταγωνιστές της Terez Vass & Jozsef Kadas και τρίτος η συγκλονιστική νέο ποπ μουσική της με αγγλόφωνα τραγούδια του Άλμπερτ Μάρκος.

Κι όσο για τους εγχώριους σκηνοθέτες μας, εγώ προσωπικά θάθελα πρώτα να τους βλέπω στις αίθουσες για να με πείσουν ότι βλέπουν σινεμά και μετά θα πάω σε ταινία τους. Και πιστέψτε με επειδή γνωρίζω αρκετούς σας βεβαιώνω ότι έχουν απέχθεια να παρακολουθούν ταινία σε κανονικές συνθήκες προβολής. Άσε που αγνοούν το πραγματικά νέο που εμφανίζεται στα διάφορα φεστιβάλ. Αποτέλεσμα να θεωρούν τον εαυτό τους πρωτοπόρους με επίπεδο γνώσεων μέχρι το 1990. Ε λοιπόν τα 19 χρόνια που ακολούθησαν, έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα.

Υδρα

κοιμάσαι

ακούω την αναπνοή σου να ανακατεύεται με το κύμα που σκάει

κάτω από το ανοιχτό μπαλκόνι

κάθομαι τυλιγμένος με την μπλε κουβέρτα σου

έχει πολύ σκοτάδι

καθόλου αστέρια

κι έναν κρύο υγρό αέρα

που με κρατά άυπνο

χωρίς πίσω σκέψεις

απολαμβάνω τη νύχτα αυτή

και μου αρκεί αυτό το σκηνικό

νιώθω

την αλλαγή

μάταια προσπαθώ να θυμηθώ

τα πριν από αυτή τη συνάντηση

διαλύθηκαν σαν ακουαρέλες

στη βροχή

αυτό να είναι άραγε

η ευτυχία...

η γαλήνη...

κοιτώ τη θάλασσα

δεν την διακρίνω

την ακούω

κι ανάμεσα της

ακούω την ανάσα σου

κι αυτό τώρα

μου αρκεί

σκέφτομαι

πόσο εύκολα με έκανες

να ξεκαθαρίσω το τοπίο μου

να αποσυμπιεστώ

να ξαναγίνω πάλι εγώ

ήρεμος

και θέλω

να σε γεμίσω φιλιά

ευγνωμοσύνης

κι αγκαλιές σφιχτές

μα φοβάμαι μη σε ξυπνήσω

θα περιμένω

να το δω

πως λειτουργεί

το πρωί

στην επιστροφή

στις "κανονικές" συνθήκες

των αστικών ρυθμών μας

αυτό

θα περιμένω να το δω

πόσο βιώσιμο θάναι

στην πόλη

η απλά μια αλλη απρογραμμάτιστη

φυγή από την πληκτική καθημερινότητα

που δε λειτουργεί

σε συνθήκες καθημερινότητας

ο πόνος κι η απόρριψη

τούτη την μαγική νύχτα

μπορεί να υποχώρησαν

αλλά δε μπορώ να κάνω ότι δεν υπήρξαν ποτέ

γι αυτό

σε αναμονή

του αύριο

σε αναμονή παραμένω

μιας νέας μέρας

μιας νέας ιστορίας ίσως

μιας νέας ζωής το πιθανότερο

με σένα

η χωρίς...

(photo: S.T.F )

σήμερα

...τυχαία στον πεζόδρομο

κοίταξα

που με κοίταζες

και αμέσως μετά

για ένα νυκτερινό ποτό

στην αστική χαβούζα

δίπλα

με περιέργεια

και μια άλλη ενέργεια

παρασύρομαι

να σε ακούω να μου μιλάς

μετά

μονοσήμαντες επικοινωνίες

πάνω στο πλοίο

κοιμάσαι στον ώμο μου

από το αλκοόλ

κι εγώ στέλνω e-mail

σα να θέλω να απαλλαγώ

από προγραμματισμένα συναισθήματα

βρέχει στη θάλασσα

και τα φώτα έχουν ένα χλωμό κίτρινο

και γω μια περιέργεια για σένα

φτάνουμε αξημέρωτα

οι δρόμοι άδειοι

εσύ κι εγώ χωρίς αποσκευές

με τα χαρτιά στο χέρι ακόμη εγώ φύλλο και φτερό

μου πιάνεις το χέρι

και με οδηγείς

πετάμε στο καλοκαίρι

που δεν σε ήξερα

κι ας βρέχει

τώρα

στο δωμάτιο

κοιμάμαι πάνω σου

με κοιτάς στα μάτια

και κλαις

κλαις

χωρίς ήχο

κλαις χωρις να μου λες γιατί

κι εγω δε σε ρωτώ

μόνο χαίρομαι που μπορω να κοιμηθώ

χωρίς σκέψεις

μετά απο καιρό

κι εσυ να κλάψεις

σιωπηλά

για κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω

κι ούτε θέλω τώρα

μα τότε ακριβώς

εγώ ξυπνώ

και ξέρω πως αυτό ζητούσα

και μόνος κατασκεύαζα

αυτό

βρέχει ακόμη

κάνουμε βόλτα πέρα από το λιμάνι

στην ακρογιαλιά που αμυδρά θυμάμαι

και μένουμε στην υγρασία

κάτω από ένα τενεκεδένιο χώρισμα

δεν πονάω κι έχω ξεχάσει να είμαι περίεργος

με σένα

είμαι απλά εγώ

που σε αγκαλιάζω στην βροχή

βλέπουμε τα κύματα

κι ακούμε το τενεκεδένιο

χώρισμα να ηχεί σε κάθε σταγόνα

σα λύτρωση

από κάτι που ακόμη δε έχουμε ομολογήσει

τώρα στο λιμάνι περιμένω

για την επιστροφή

έχεις πάει να φέρεις κουλούρια

και καφέ

και γω

γράφω εδώ

για αυτό το απρόβλεπτο

βλέμμα σου

που έγινε μικρή νυκτερινή εκδρομή

στο πιο προβλέψιμο νησί

αδύναμος

να κατασκευάσω οποιαδήποτε

σενάριο

απλά παραδομένος

στη φυγόκεντρή σου

διάθεση

για περιπέτεια

αυριο θα είναι ακόμη Κυριακή...

(οι φωτο απο αλλο δωματιο,

αλλο νησί,

αλλη εποχή

που ξαφνικά θυμήθηκα

κι ενιωσα τύψεις που δεν κατάφερα

εξαιτίας μιας πρόσφατης "κατασκευής" να πάω)

αύριο

αύριο

μια νέα μέρα

μια νέα σκέψη

μια νέα σχέση

αύριο

ένα μπέρδεμα που λύθηκε

ένα μυστικό που διέρρευσε

ένας πόνος που πέρασε

αύριο

πετώ το λιγότερο

κρατώ το βαθύτερο

προστατεύω το μοναδικό

αύριο

σήμερα

ας παρασυρθώ στις πλανεύτρες

υποσχέσεις σου

αρκετά σε παίδεψα

με την αναμονή...

MUZINE 2 χρόνια 8 τεύχη 2 μερες party...

To μουσικό περιοδικό Muzine γιορτάζει δυο χρόνια κυκλοφορίας στον ελληνικό μουσικό Τύπο!Στα πλαίσια των δυο χρόνων του Muzine έχει τρεις εκλεκτούς καλεσμένους το Σαββατοκύριακο 24-25 Οκτωβρίου.

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, οι μελωδικοί Ισπανοί ELLE BELGA αναλαμβάνουν να μας δώσουν ζωντανά μια γεύση της ισπανόφωνης σύγχρονης μουσικής και ο Num9 ως DJ να μας παρουσιάσει τις καλύτερες στιγμές της ιστορικής δισκογραφικής εταιρίας Acuarela. Μια εκδήλωση σε συνεργασία με την Hitch Hyke που είναι και ο επίσημος διανομέας της Acuarela στην Ελλάδα. Θα μπορείτε να προμηθευτείτε CD της εταιρίας στο ισόγειο του γνωστού SOUL Bar, Ευριπίδου 65, Ψυρρή.

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, ο Toph Taylor, που κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες όνομα Trouble Over Tokyo, θα παίξει ζωντανά στο SWING Bar (Ιάκχου 8 & Ευµολπιδών στο Γκάζι) ενώ θα ακολουθήσει DJ Set από τους συντάκτες του Muzine, Χρήστο Καρρά και Μάκη Παπασημακόπουλο.Και στα δυο live θα υπάρχουν διαθέσιμα τεύχη του Muzine, ενώ θα μπορείτε να εγγραφείτε συνδρομητές.Και τις δυο βραδιές η είσοδος είναι ελεύθερη!

www.muzine.gr

Πληροφορίες για τις μπάντες:

Trouble Over Tokyohttp://gone4sure.wordpress.com/2008/12/15/no06-trouble-over-tokyo-glasvegas/http://elafini.blogspot.com/2008/12/no-6-trouble-over-tokyo.htmlhttp://elafinismusic.blogspot.com/2008/08/trouble-over-tokyo-interview.html
http://images.google.com/images?hl=el&rls=com.microsoft:en-US&q=trouble%20over%20tokyo&lr=lang_el&um=1&ie=UTF-8&sa=N&tab=wi

Elle Belgahttp://www.tranzistor.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=41:reviews&id=614:-elle-belga-1971&Itemid=274http://images.google.com/images?hl=el&rls=com.microsoft%3Aen-US&um=1&sa=1&q=elle+belga&aq=f&oq=&start=0

μια βραδιά ενηλικίωσης

Μια νότα ήταν αρκετή για να αρχίσει η παλιάς κοπής ρόδα του χρόνου να γυρίζει
προς τα πίσω…
…είναι αήττητη τελικά η μνήμη της παιδικής ηλικίας κι η πιο αδίστακτη. Η πιο σκληρή κι η πιο λανθασμένη απ΄όλες τις άλλες μνήμες
γιατί
όλα της μοιάζουν τεράστια και μεγάλα.
όλα της φαίνονται σημαντικά και καθοριστικά κι όταν μετά από 28 χρόνια αναμετριέσαι μαζί τους , μια νότα αρκεί για να σου ταρακουνήσει τα θεμέλια της ηλικίας που σχηματίστηκε σαν τερηδόνα πάνω στη μνήμη σου και να σου αποκαλύψει ότι δεν ήταν η δική σου γενιά που θα έκανε το σαμποτάζ.

Αντίθετα η δική σου γενιά και μαζί με αυτήν προφανώς κι εσύ πνίγηκε μέσα στην ιδιωτική ευαισθησία της , δημιουργώντας τα πιο θανατηφόρα κι αδικαιολόγητα τραύματα στους γύρω της.

Τι να το κάνω να ανατριχιάζεις με το κοπερτί, όταν κι εσύ ο ίδιος τις ώρες της αυτοκριτικής σου διαπιστώνεις ότι αντίστοιχα έχεις υπάρξει η αιτία να πονέσουν για πάρτη σου άλλοι τόσοι άνθρωποι, ουρλιάζοντας ότι όλη η ζωή τους ήταν ενας χωρισμός…

Όχι.
Κρατάς μόνο τις φορές που πόνεσες εσύ και πορεύεσαι ως μεταλλαγμένος drama queen.
Σαν άσπρη αρκούδα στο διάστημα, να ζητιανεύει τρυφερότητα στις πιο σκληρές κι απάνθρωπα ανταγωνιστικές καθημερινότητες που ο ίδιος κατασκεύασες
Γι αυτό κι η χθεσινή συναυλία στο Παλλάς είχε μια αίσθηση λύτρωσης κι ενηλικίωσης.
Όσο κι αν προσπάθησε η πραγματικά συγκλονιστική Σαβίνα Γιαννάτου κι ο απρόσμενα παιχνιδιάρης Γιάννης Παλαμίδας η ατμόσφαιρα είχε κάτι από συνέδριο παλαιών πτυχιούχων ευαισθησίας για την ψήφιση των πεπραγμένων των τελευταίων 28 χρόνων.

Κι όσοι από μας το έπιασαν , λυτρώθηκαν κι ίσως εγκατέλειψαν την σαθρή μνήμη της παιδικής τους ηλικίας. Οι άλλοι, απομιμήσεις πιγκουίνων ,παρέμεναν αγκαλιασμένοι με τα πλεχτά σκουφάκια τους, δίπλα δίπλα με το ταίρι τους, να αναζητούν το διαστημόπλοιο της απογείωσης, αγνοώντας ότι η καθημερινή τους ζωή είναι τοσο βαθιά θαμμένη, που μόνο με υπέρβαση προσωπική έχουν ελπίδες επιβίωσης.

γύρισα μια στιγμή και σε είδα.
πλημμύρισα θλίψη


Μετά
είδα τα μάτια της να με κοιτούν 26 χρόνια μετά
της χαμογέλασα
παράξενο που με γνώρισε
παράξενο που καθόμασταν στην ίδια σειρά
Μετά από 26 χρόνια 4 θέσεις απόσταση
γεράσαμε κι οι δύο

«…ήρθα με την κόρη μου…
σπούδασε αυτό που δεν κάναμε εμείς
…έχει καριέρα στην Αμερική καλή
…ήρθε για λίγες μέρες
…σκέφτηκα να έρθουμε εδώ…»

Μου είπες κι άλλα στο διάλλειμα
Ευτυχώς με έσωσε η παρουσία του Γιάννη και του Θοδωρή


σα λυτρωμένος σα πιο χαλαρός
Σκέφτηκα ότι είμαι πολύ μεγάλος πια
Για να θυμάμαι
Σκέφτηκα ότι είμαι αρκετά απελπισμένος
για να διεκδικήσω επιτέλους να ζήσω
χωρίς φαντάσματα του παρελθόντος

Και χειροκρότησα θερμά
Όλους τους καλλιτέχνες και τους ερασιτέχνες θεατρίνους της βραδιάς
Μα πιο πολύ χειροκρότησα
εγκάρδια
Την απροειδοποίητη ενηλικίωσή μου

κάποτε το "κοπερτί" ήταν παιδικό παιχνίδι...

...για τις δύσκολες μέρες

πάντα υπάρχουν εύκολες δικαιολογίες

αρκεί από τα πριν

να έχεις φροντίσει

χώρο να κάνεις

για να βολευτούν

όπως κι όλα τα σχετικά υπόλοιπα

που κατοικούν στον

«αστερισμό του πιγκουίνου»

που σήμερα θα ακουστεί

ζωντανά πρώτη φορά στην Αθήνα

μετά από 28 χρόνια ενηλικίωσης...

Together We Live Forever ...

Στην αρχή ένιωσα το γνωστό ρίγος που με διαπερνά όταν κλείνω την πόρτα
Το ρίγος της φυγής σου
Ένα ρίγος απουσίας
Μετά ήρθαν οι πόνοι στο σώμα
Πόνοι καθολικοί
Ανεξέλεγκτοι
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ
Έκανα μπάνιο, ξυρίστηκα, έπλυνα τα πιάτα
Μια προσπάθεια κανονικότητας
Έβαλα μουσική κι άναψα τα φώτα
Άνοιξα το παράθυρο
Να ακούω τη μουσική με την βροχή
Να ετοιμάσω το σακίδιο
Ανακουφίστηκα από τη δροσιά που μπήκε
Μετά ήρθε ο πυρετός
Σκεπάστηκα
Και πήρα να διαβάζω
Κι εκεί
Ακριβώς εκεί
Το μίγμα ρίγη, πόνοι, πυρετός
Έγινε όνειρο
Με εικόνες χωρίς σύνδεση:

Όταν σε περιμένω
Όταν δε σε περιμένω , αλλά έρχεσαι
Όταν σε ζητώ και δεν απαντάς
Όταν απαντάς πριν σε ρωτήσω
Όταν μου γυρνάς την πλάτη
Κι εγώ νομίζω ότι δεν με καλείς
Ενώ το σώμα σου μου ουρλιάζει «έλα»
Όταν με φιλάς
Όταν με κοιτάς στα μάτια
Όταν με κοιτάς στα μάτια με φιλάς και μου λες «σε θέλω»
Όταν αλλάζεις τη φωνή σου για να δικαιολογηθείς
Όταν με συντρίβεις με ένα συγγνώμη σου
Όταν ξενυχτώ στη σκέψη σου
Όταν σου μιλάω με τα πιο άσχημα λόγια
Όταν ακούω τη βροχή και νομίζω ότι είσαι δίπλα
Όταν θέλω να σε βαρεθώ και σε θέλω περισσότερο
Όταν χαμογελάς
Όταν δακρύζεις
Όταν νιώθουμε αμηχανία με τις ζαβολιές μας
Όταν το κρύβουμε
Όταν το συζητάμε κι αμέσως το διαγράφουμε
Όταν δημιουργούμε το δικό μας λεξικό ορισμών
Όταν δεν καταλαβαινόμαστε
Όταν σου λέω μην έρθεις, κι εννοώ έπρεπε νασουν ήδη εδώ
Όταν κοιμάσαι και σε κοιτάζω
Όταν βλέπεις το φιλμ και σε κοιτάζω
Όταν με ρωτάς «κουράστηκες» κι εννοείς «κουράστηκα»
Όταν ξέρω ότι με σκέφτεσαι κι είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς
Όταν αφήνεις τα δικά σου για τα δικά μου
Όταν αλλάζεις
Όταν αλλάζω
Όταν δοκιμάζω μόνο για σένα
Όταν μου λες «πρώτη φορά»
Όταν δε σε πιστεύω
Όταν σου λέω «για πάντα»
Όταν δε με πιστεύεις επίσης
Όταν με εμπιστεύεσαι
Όταν με προτιμάς
Όταν με αγνοείς
Όταν παρκάρεις
Όταν κάνεις το πιο άσχημο καφέ του κόσμου
Όταν σε χρειάζομαι
Όταν δε σε χρειάζομαι και στο λέω
Όταν με ακούς και δεν με πιστεύεις
Όταν δακρύζεις
Όταν με κοιτάς με σκληρότητα
Όταν τελειώνεις σιωπηλά
Όταν σταματώ
Όταν σταματώ για να το καταγράψω στη μνήμη
Όταν ξέρω ότι τίποτε δεν είναι για πάντα
Αλλά δε με νοιάζει καθόλου
Όταν γελάς
Όταν μου λες ιστορίες για ανθρώπους που δε θα γνωρίσω ποτέ
Όταν φοβάμαι μη φρικάρεις
Και φρικάρω εγώ
Όταν δεν μιλάμε
Όταν μιλάμε
Όταν αρνιέσαι να κάνουμε έναν καβγά της προκοπής
Όταν σου έχω έτοιμο καβγά και μόλις σε βλέπω ξεχνάω τα πάντα
Όταν το μόνο που θέλω είναι να είμαστε αγκαλιά
Όταν περιμένω ένα τηλέφωνο
Όταν αρνιέμαι να υποσχεθώ οτιδήποτε
Όταν σιχαίνομαι τις δεσμεύσεις
Όταν κοροϊδεύω τις σχέσεις
Όταν μισώ τους μικροαστούς
Όταν διαπιστώνω ότι έχω γίνει όλα όσα σιχαίνομαι
Όταν αλλάζεις πάλι
Όταν αλλάζω πάλι κι εγώ
Όταν αποφασίζω να τελειώσουμε
Όταν το αναιρώ μόλις το λέω και θέλω να ξεσπάσω σε λυγμούς
Όταν φοβάμαι
Όταν μου κρατάς το χέρι
Όταν με φιλάς ήρεμα σα να θες να με ανακαλύψεις
Όταν με φιλάς παθιασμένα σα να θες να με καταπιείς
Όταν σ’ αρέσει η μυρωδιά μου
Όταν ξεχνάς να μου το πεις
Όταν μου το λες και σε κοροϊδεύω

Όταν αποφεύγεις να μου πεις γιατί θες να είμαστε μαζί
Όταν μου λες , αλλά δε μου αρκεί
Όταν δε ξέρω τι πραγματικά θέλω να μου πεις για να ηρεμήσω
Όταν με κοιτάς κι ηρεμώ
Όταν νιώθω ασφαλής μόνο μαζί σου
Όταν νιώθω αθώος
Όταν νιώθω πρόστυχος
Όταν νιώθω υπεράνθρωπος
Όταν νιώθω γελοίος
Όταν γελάμε αγκαλιά
Όταν κοιμόμαστε
Όταν με ξυπνάς με τον τρόπο μου μ αρέσει
Όταν χτενίζεις τα μαλλιά σου
Όταν φεύγεις κι οι αποχαιρετισμοί μας είναι μια ακόμη συνάντηση
Όταν όλα αυτό δε τελειώνει ποτέ…


Μετά
έκλεισε κι φωνή μου
Και μετά ξημέρωσε με βροχή…

Η διαρκής αναχώρηση της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη

Η Ταινιοθήκη στα πλαίσια του αφιερώματος της στις γυναίκες δημιουργούς του πρωτοποριακού κινηματογράφου , χθες βράδυ ,πρόβαλε την μικρού μήκους ταινία της Fit , μια ασκηση του τόσο ιδιαίτερου ύφους της κας Τσαγγάρη και την μεγάλου μήκους "Η διαρκής αναχώρηση της Πέτρας Γκόινγκ."

Παρα τη βροχή η αίθουσα ήταν γεμάτη απο νεους ανθρώπους που αγαπούν το σινεμά και καταχειροκρότησαν την χαμηλών τόνων, τόσο σημαντική, μα άγνωστη στον πολύ κόσμο ελληνιδα.

Καθόλου παράξενο για μιά χώρα που ασχολείται με το φαίνεσθαι, μα καθόλου με την ουσία .

Η Αθηνά-Ραχήλ έχει σπουδάσει Νεοελληνική Λογοτεχνία στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (Master of Arts) στις αναπαραστατικές τέχνες στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη σκηνοθεσία (Master of Fine Arts) στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν. Η πρώτη της ταινία μικρού μήκους Fit ήταν υποψήφια για Όσκαρ σπουδαστικής ταινίας το 1995. Δίδαξε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο του Τέξας (1997-2001). Το 1995 ίδρυσε το Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Cinematexas, το οποίο διευθύνει μέχρι σήμερα και το οποίο θεωρείται ένα από τα πιο πρωτοποριακά φεστιβάλ στο χώρο του. Έχει τιμηθεί με πολλές σημαντικές υποτροφίες, μεταξύ των οποίων αυτή του Ιδρύματος Φουλμπράιτ, του Ιδρύματος Ροκφέλερ και της Eastman Kodak. Η διαρκής αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ, που είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, έχει συμμετάσχει σε περισσότερα από 20 διεθνή φεστιβάλ. Πρόσφατα προβλήθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης ως μια από τις πιο πρωτοποριακές και προκλητικές ταινίες της χρονιάς. Ηταν πίσω απο την παραγωγή της πρώτης ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου "Κινέττα", και του "Κυνόδοντα", έχει υπάρξει η σκηνοθέτις της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, σε dvd, και της παράστασης 2 του Δημήτρη Παπαιωάννου, είναι η αιτία αξέχαστων αφιερωμάτων του Φεστιβαλ Θεσσαλονίκης οπως οι μεταμεσονύκτιες προβολές του orgasmic cinema διατηρώντας πάντα ενα αξιοθαύμαστο χαμηλό προφίλ. Τελευταία της δουλεία είχα δει στο άνοιγμα του Νεου Μουσείου της Ακρόπολης, ναι είναι αυτή ποιυ ζωντάνεψε τα αγαλματα στα τοιχώματα του μουσείου .

Αυτό τον καιρό ετοιμάζει τη νεα της ταινία "Ασπρα Σπίτια" σε δικό της σενάριο.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΤΡΑ ΓΚΟΙΝΓΚ

Η Πέτρα Γκόινγκ είναι εκπρόσωπος του Global Nomad Project, μιας παγκόσμιας περιθωριακής οργάνωσης που στέλνει τους πράκτορές της σε κάθε άκρη της γης για να καταγράψουν τις εμπειρίες τους οπλισμένοι με μάτια-φακούς. Περιοδικά, επιστρέφουν στα κεντρικά τής οργάνωσης και “φορτώνουν” τις εμπειρίες τους σε ένα αρχείο μνήμης, το οποίο είναι διαθέσιμο σε εικονικούς χρήστες που, στη συνέχεια, “νοικιάζουν” τους έτοιμους τόπους συνείδησης που βρίσκονται αποθηκευμένοι στη βάση δεδομένων GNP. Στο Μανχάταν, η Πέτρα συναντά έναν ανασφαλή εκτελεστή. Στο Τόκιο, πείθει έναν υποθερμικό γκάνγκστερ να γδυθεί. Στην Πράγα, ένας άντρας επιτίθεται από μια τούρτα, και πέφτει αναίσθητος. Στη Θεσσαλονίκη, χορεύει ένα παθιασμένο ταγκό. Και στη Αβάνα, συναντά την Μάικα για να εκπληρώσει μια παλιά υπόσχεση για ένα μάθημα κολύμβησης. Εκεί, διαπράττει μια αμαρτία, ασυγχώρητη για το επάγγελμά της: επιτρέπει στον εαυτό της να θυμηθεί… Αποτέλεσμα της ανάπτυξης σε συνεργασία με τους ηθοποιούς της μεταξύ 1995 και 2000, μέσω δραματικών αυτοσχεδιασμών και αυτοβιογραφικών στοιχείων, Η διαρκής αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ, διατρέχει τη γεωγραφία και τα κινηματογραφικά είδη: από το σλάπστικ στον σουρεαλισμό, από το φιλμ νουάρ στην επιστημονική φαντασία, από την τραγωδία στο ταξιδιωτικό φιλμ, από τα πολυμέσα στο μελόδραμα. Η ταινία είναι μια σχιζοφρενική εκδοχή ταινίας δρόμου, μια περιήγηση μεταναστών, εξόριστων, αποτυχημένων επαναστατών. Ευρύτερα, Η διαρκής αναχώρηση είναι μια αλληγορία για τη φύση του κινηματογράφου και για τον ρόλο μας ως κατασκευαστές και ως έγκλειστοι της αυτοκρατορίας της εικόνας. Με μια φουτουριστική ερμηνεία του παρόντος, δηλώνει την κριτική της στην παγκοσμιοποίηση: όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα -την εσπεράντο της αγγλικής- και όλα τα δωμάτια ξενοδοχείων, από το Τόκιο ως την Ταγγέρη, είναι πανομοιότυπα. Η διαρκής αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ είναι μια παγκόσμια ιστορία αγάπης. ‘Eνας ύμνος στον αιώνα του κινηματογράφου. Μια ταινία για τη νέα χιλιετία των “τεχνομαδικών” οραμάτων.

Φεύγοντας απο την προβολή, ενιωθα να πετώ, γιατί άτομα σαν την Αθηνά-Ραχήλ σου υπενθυμίζουν ότι η ζωή αξίζει μόνο αν εισαι ξεβολεμένος, μόνο όταν βρίσκεσαι σε μια διαρκή αναχώρηση, γιατί μόνο τότε εισαι ετοιμος να αφουγκραστείς τον καιρό σου, να γευτείς τη ζωή στα όρια της και να μη πάψεις στιγμή να είσαι δημιουργικός.

Αλλη μιά διακριτική μα ουσιαστική παρουσία στο νεο πρόσωπο της ταινιοθήκης ομολογώ πως είναι η Βένια Βέργου και η πάντα θετικων προθέσεων Νίνα Βελιγράδη. Αξίζει μια βόλτα ως την Ταινιοθήκη. Σίγουρα θα ανακαλύψετε διαμάντια που αξίζει να δείτε. Είναι 100 μέτρα απο τη στάση Κεραμεικός του Μετρο.

και το σχετικό link με το πρόγραμμα : http://www.tainiothiki.gr/festivals/6intrgr1.html

«Πάχνη» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο Θέατρο ΠΟΡΕΙΑ

«Πάχνη» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς
Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης
Κίνηση-Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Δημήτρης Ζαβρός
Σχεδιασμός Φωτισμού: Άννα Μπόη
Live Video: Σοφία Παπαδοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σμαρώ Κώτσια
Παίζουν:
Στέφανος: Μάνος Καρατζογιάννης
Δούκας: Γιώργος Ντούσης

Σε ένα δρόμο μια μηχανή,

σε ένα δρόμο μιας πόλης,

μιας πόλης βρώμικης και σκοτεινής ,

δυό νέοι,

φίλοι από καιρό,

μιλούν.

Ο χρόνος υποκειμενικός και οι κυκλοθυμικές τους συμπεριφορές επηρεάζονται από φλασάκια μνήμης που άλλοτε τους ενθουσιάζουν μα συχνότερα τους εξοργίζουν.

Αλλά εξακολουθούν να συνομιλούν.

Όπως έχουν μάθει να μιλάνε τα παιδιά στα χρόνια του ιντερνέτ. Αποσπασματικά.

Με πολλά αποσιωπητικά και ανάσες βαθιές, φλύαρες και τρομακτικές.

Είναι στα όρια της ενηλικίωσης, παιδιά με σώματα αντρών.

Παιδιά που σταμάτησαν να μεγαλώνουν στα τρυφερά 11, όταν οι άλλοι αποφάσισαν να τους καθορίσουν ρόλους για τη δική τους ενήλικη ικανοποίηση , για τη δική τους ανήθικη επιλογή ζωής.

Μυαλά σταματημένα στο πρώτο σοκ, στα βιντακια του xtube, στα μαγαζιά της αγοράς, στα πληρωμένα ραντεβού. Παιδιά που αγνοούν τον όρο οικογένεια σε συνθήκες κυριακάτικου τραπεζιού. Παιδιά πιο γερασμένα κι από βαρβάτα άλογα αναπαραγωγής πριν τα σκοτώσουν από γηρατειά.

Πίσω στο δρόμο ζωντανεύουν σα σιωπηλό σχόλιο τα 400 χτυπήματα του Φρανσουά Τρυφώ, Μια ασπρόμαυρη εκδοχή φυγής, μιας φυγής που μπροστά μας συντελείται, στα σκοτεινά καθίσματα ενός πορνοσινεμά. Κι οι θεατές της παράστασης, σιωπηλοί, κοινωνικοί κριτές, η αποδέκτες μιας βίας που ξεδιπλώνεται. Μιας βίας που σοκάρει, όχι από ηθικά στεγανά, αλλά από την πίεση της οργής όταν ενηλικιώνεται.

Το έργο των αδελφών Κούφαλη από την Καβάλα είναι ότι πιο δυνατό έχω παρακολουθήσει τελευταία, η απόσταση αναπνοής από τα δρώμενα με μετέβαλε σε συνεργό όλων αυτών που διαδραματίζονταν δίπλα μου, μπροστά μου. Αδύνατον να κλείσω τα μάτια. Γεμάτος ντροπή για την σιωπή μου συμμετείχα, όπως όλοι σε αυτό που η αγαθή κοινωνία μας, γνωρίζει αλλά τοχει ταμπού να το συζητά.
Μεγάλη βοήθεια η διαδραστικότητα της κάμερας και των φωτισμών, και η πραγματικά εξαιρετικές εσωτερικές και γεμάτες πάθος ερμηνείες των δυο νέων ηθοποιών.

+ Η διαμόρφωση του πάνω χώρου του θεάτρου Πορεία
+ Η σταθερά εξαιρετικά ευγενική συμπεριφορά των ανθρώπων του θεάτρου

-Ο κλιματισμός ελπίζω να διορθωθεί

Μόνο 3 παραστάσεις την εβδομάδα
κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 22:00 και Παρασκευή 00:00 (μεταμεσονύκτια)

photos by Antonis Koufalis